กลยุทธ์การบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนา กรณีศึกษาวัดกมลธัชชยาราม (บ่อแฮ้ว) อำเภอเมืองลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่องกลยุทธ์การบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนากรณีศึกษาวัดกมล
ธัชชยาราม (บ่อแฮ้ว) อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ๑) เพื่อศึกษาแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวกับกลยุทธ์การ
บริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนาของพระสงฆ์ ๒) เพื่อศึกษากลยุทธ์การบริหารจัดการในการ
เผยแผ่พุทธศาสนาของพระสงฆ์ในวัดกมลธัชชยารามอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน (บ่อแฮ้ว) ๓) เพื่อ
ศึกษารูปแบบและแนวทางการบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนาของพระสงฆ์วัดกมลรัชชยาราม
(บ่อแฮ้ว ) อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
จากการศึกษาวิจัยพบว่า
กลยุทธ์การบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนากรณีศึกษาวัดกมลธัชชยาราม (บ่อแฮ้ว)
อำเภอเมือง จังหวัดลำพูนพระสงฆ์ในวัดกมลธัชชยารามถือเป็นผู้ทรงความรู้ความสามารถทั้งทางโลก
และทางธรรม มีศึกษาค้นคว้าในศาสตร์สมัยใหม่ และกล้าเสนอแนะในสิ่งที่แปลกใหม่มีคุณสมบัติที่
เห็นได้อย่างชัดเจน คือความเป็นผู้มีความใส่ใจในการศึกษาเล่าเรียนรูปแบบการเผยแผ่พุทธธรรมมี ๕
ประเภท ได้แก่ ๑) การปาฐกถา นิยมนำเรื่องราวจากเหตุการณ์ปัจจุบันมานำเสนอเป็นสื่อสาร มีการ
ปรับปรุงยกเรื่องราวอุทาหรณ์ประกอบ พร้อมทั้งเสนอแนวทางแก้ไขปัญหาทางออกให้แก่สังคมอย่าง
ชัดเจน เพื่อความสมดุลทางสังคมและสิ่งแวดล้อม ๒) การบรรยาย มีทั้งเนื้อหาทางธรรมและทางโลก
ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่ไปบรรยายนั้นๆ ๓) การสัมมนา เพื่อแลกเปลี่ยนการเรียนรู้สื่อสารที่
หลากหลาย ๔) การสัมภาษณ์ เมื่อมีคนต้องการข้อมูลเรื่องใดที่ท่านเห็นว่าควรให้แนวทางได้ ท่านก็จะ
เสนอแนวทางแก้ไขปัญหาให้ทันที ๕) พระธรรมเทศนา นิยมแสดงลงในหนังสือสิ่งพิมพ์ และรายการ
วิทยุ โทรทัศน์ โดยจะรวมรูปแบบวิธีการต่างๆ เข้ามาไว้ ส่วนวิธีการเผยแผ่ผ่านสื่อมี ๒ รูปแบบ ได้แก่
๑) สื่อสิ่งพิมพ์ อาศัยหนังสือต่างๆ บทความลงในวารสารต่างๆ ๒) สื่ออิเล็คทรอนิกส์ มีทั้งรายการ
วิทยุ รายการโทรทัศน์และเวปไซต์ของวัด กลยุทธ์การบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนาที่เป็นองค์ความรู้ใหม่เกี่ยวกับหลักการมาตรฐานการบริหารประเภทข้อมูล แหล่งข้อมูล กระบวนการบริหาร
จัดการที่ดี เป็นระบบ และมีประสิทธิภาพ และเป็นแนวทางการบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธ
ศาสนาและนำไปประยุกต์ใช้ในการบริหารจัดการในการเผยแผ่พุทธศาสนาเพื่อรักษาพระศาสนาและ
เพิ่มศรัทธาของประชาชนในสถาบันคณะสงฆ์ไทย เพื่อพัฒนาจรรโลงพระพุทธศาสนาต่อไx
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราช
วิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
กรมการศาสนา, กระทรวงศึกษาธิการ, คู่มือพระสังฆาธิการ ว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และการพระ
ศาสนา,(กรุงเทพมหานคร :โรงพิมพ์การศาสนา, ๒๕๔๐),หน้า ๑๓๔-๑๓๕.
กรมการศาสนา, ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของเจ้าอาวาสในการพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลาง ชุมชน,
(กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา,๒๕๔๐), หน้า ๔.
ณัฐนันท์ ประกายสันติสุข, ประสิทธิผลของการสื่อสารในการเผยแผ่ธรรมะ, (กรุงเทพมหานคร :
ภาพพิมพ์, ๒๕๔๗), หน้า ๑-๒.
สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญโญ) การเผยแผ่พระพุทธศาสนา, คู่มือพระสังฆาธิการ
ว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และการศาสนา, หน้า ๔.