บทบาทพระสงฆ์ในการเผยแผ่ธรรมะในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ ๑) เพื่อศึกษาระดับบทบาทพระสงฆ์ในการเผยแผ่
ธรรมะในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ๒) เพื่อเปรียบเทียบบทบาทพระสงฆ์ในการเผยแผ่ธรรมะใน
อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ๓) เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรคและ
ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการเผยแผ่ธรรมะในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูนและ ๔) เพื่อศึกษาแนวทางการ
พัฒนาบทบาทพระสงฆ์ในการเผยแผ่ธรรมะในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
ผลการวิจัยพบว่า
๑. ระดับบทบาทพระสงฆ์ในการเผยแผ่ธรรมะในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน พบว่า
พระสงฆ์ในอำเภอเมืองมีระดับบทบาทต่อการเผยแผ่ธรรมะ ค่าเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับมาก
(X = m.o)
๒. การเปรียบเทียบระดับบทบาทในการเผยแผ่ธรรมะของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัด
ลำพูน การทดสอบสมมติฐานโดยการวิเคราะห์ความแตกต่างตามการจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล
พบว่า ด้านวุฒิการศึกษาสามัญ ไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนด้านอายุ พรรษา
วุฒิการศึกษานักธรรม และวุฒิการศึกษาเปรียญธรรม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ
๐.๐๑ จึงยอมรับสมมติฐานที่ตั้งไว้
๓. ผลการศึกษาปัญหาอุปสรรค และข้อเสนอแนะเกี่ยวกับบทบาทการเผยแผ่ธรรมะของ
พระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดลำพูน สรุปได้คือ พระสงฆ์ยังคงมีปัญหาในการแสดงธรรมที่เข้าใจได้
ยาก พระสงฆ์บางรูปยังคงไม่ทราบถึงเทคนิควิธีการเทศน์ที่เป็นรูปแบบชัดเจนและทำให้ผู้ฟังตั้งใจฟัง
และโน้มน้าวให้นำไปปฏิบัติตามได้ และการเทศน์แบบตลกขบขันไม่ได้รับการยอมรับจากศรัทธาญาติ
โยม ซึ่งแนวทางแก้ไขคือพระสงฆ์จำเป็นต้องมีการเตรียมความพร้อมก่อนการเทศน์มาเป็นอย่างดี
และควรมีการเทศน์ทั้งแบบธรรมะแล้วสอดแทรกความตลกขบขันเข้าไปด้วยเป็นบางครั้งจึงจะเป็น
วิธีการที่ดีที่สุด
๔. ผลการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่า ผู้ให้ข้อมูลสำคัญส่วนใหญ่แนะนำวิธีการเผยแผ่ที่เน้น
ในรูปแบบเชิงรุกมากกว่า เน้นสร้างความชัดเจนในเนื้อหา ความชัดเจนในหลักธรรม สามารถนำไปใช้
ในชีวิตประจำวันได้ มีการยกตัวอย่างบุคคลที่ประสบความสำเร็จในชีวิตด้วยการนำหลักธรรมไปใช้มา
อุเทศเป็นตัวอย่างเพื่อสร้างความเข้าใจที่ดียิ่งขึ้น และสร้างความบันเทิงในธรรมะ คือให้การฟังธรรมะ
เป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อด้วยการนำนิทานหรือชาดกต่างๆ มาเล่าประกอบ รวมถึงการแสดงธรรมหรือเผย
แผ่ธรรมะแบบติดตลกเป็นช่วงเป็นตอน เพื่อสร้างความน่าสนใจให้กับธรรมะมากยิ่งขึ้น
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
แก้ว ชิดตะขบ. ประวัติความสำคัญของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ,๒๕๕๓.
คนึงนิตย์ จันทบุตร และสุบรรณ จันทบุตร. ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด : ศึกษาเฉพาะ
กรณีวัดป่านานาชาติ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี กรุงเทพมหานคร :
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ, ๒๕๔๕.
พระไพศาล วิสาโล.พระพุทธศาสนาไทยในอนาคต แนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. พิมพ์ครั้งที่ ๒.
บริษัทแปลนพริ้นติ้ง จำกัด, ๒๕๕๒.
พระภาวนาวิริยคุณ (เผด็จ ทตฺตโว), ความรู้ประมาณ รากฐานความมั่นคงของพระพุทธศาสนา
พิมพ์ครั้งที่ ๒.กรุงเทพมหานคร : บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด, ๒๕๕๕
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา, รายงานการวิจัยเรื่อง รูปแบบการเสริมสร้างคุณธรรมและ
จริยธรรมที่บูรณาการ กิจกรรมการเรียนรู้ระหว่างวัด โรงเรียน ครอบครัว และชุมชน :
กรณีศึกษา วัดราชโอรสาราม เขตจอมทอง กรุงเทพฯ. กรุงเทพมหานคร : ห้างหุ้นส่วน
จำกัด วี.ที.ซี.คอมมิวนิเคชั่น, ๒๕๔๙