การเสริมสร้างความไว้วางใจทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองระดับ ท้องถิ่นไทย
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
หลายคนบอกว่า การเมืองเป็นเรื่องอำนาจและผลประโยชน์ที่ลงตัวของตัวแทน แต่จริง ๆ
แล้วการเมือง คือ ความไว้ใจ เชื่อใจและจริงใจของการทำงานสาธารณะให้กับประชาชนโดยการคิดค้น
นวัตกรรมต่าง ๆ กลับมาสร้างสังคมให้เกิดความเจริญรุ่งเรือง และมีคุณภาพชีวิตที่ดีภายหลังจากได้รับ
ความไว้ใจแล้ว แต่แน่นอนว่า การนิยามความหมายสั้น ๆ นี้ก็จะคับแคบเกินไปแต่เป็นหัวใจที่สำคัญที่
ประชาชนมุ่งหวังให้เกิดขึ้นอย่างจริงจังโดยเฉพาะนักการเมืองท้องถิ่นที่เข้าไปสู่กิจกรรมการบริหาร
องค์กรจะสามารถยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่นั้น ๆ ให้มีความก้าวหน้ามากขึ้นเรื่อย ๆ
อันแสดงถึงภาวะของความสามารถในเชิงการบริหารสาธารณะประโยชน์ได้อย่างแท้จริงและไม่
แสวงหาผลประโยชน์เชิงซ้อนกับองค์กรของรัฐที่ตนเองได้รับอำนาจจากประชาชน ดังนั้น ภาพสะท้อน
ทั้งหลายของนักการเมืองท้องถิ่นจะสามารถสร้างความไว้วางใจต่อประชาชนได้หรือไม่ อาจต้องดูที่
ผลงาน และการกระทำอย่างเสมอต้นเสมอปลายมากน้อยเพียงไร ผู้เขียนจึงนำเสนอแนวทางการ
เสริมสร้างความไว้วางใจทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองระดับท้องถิ่นไทย ได้แก่ 1) การ
หยุดการกระทำผิดกฎหมายเลือกตั้งอย่างเด็ดขาดโดยเฉพาะซื้อเสียงจากประชาชน 2) การปฏิบัติตน
เสมอต้นเสมอปลายตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 3) การสะท้อนความซื่อสัตย์สุจริตได้อย่างแท้จริง4)
ความสามารถในการเข้าใจ เข้าถึง และพัฒนาของประชาชนได้อย่างต่อเนื่องและตลอดเวลา และ5)
การพัฒนาองค์กรท้องถิ่นให้เป็นที่พึ่งของประชาชนในทุกมิติ
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
ณัฐนันท์ อยู่สีมารักษ์ และสามารถ บุญรัตน์. (2561). ภาวะผู้นำกับการสร้างและการพัฒนาองค์กร
ท้องถิ่นแห่งความสุข. วารสาร มจร นครน่านปริทรรศน์. 2(1), (มกราคม–มิถุนายน) :1-14.
นิภา ทัตตานนท์. (2563). ความไววางใจทางการเมืองของประชาชนที่มีตอนักการเมืองท้องถิ่นใน
จังหวัดขอนแก่น. หลักสูตรปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑติวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ประคอง มาโต. (2565). การส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนมีต่อนักการเมืองในจังหวัด
อุทัยธานี. วารสารวิจยวิชาการ. 5 (2), 2 (มีนาคม-เมษายน) : 115 -128.
พระปลัดณรงค์ศักดิ์ วิสุทฺธิเมธีและสุขี มากมูลดี. (2562). วารสารพุทธมัคค์ ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา
สำนักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม. 4 (2), (กรกฎาคม-ธันวาคม) : 10-19.
ไพบูลย์ สุขเจตน์. (2564). ความไว้วางใจทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองระดับท้องถิ่น
ในจังหวัดนนทบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. 10 (1), (มกราคม – มีนาคม) :
267-276.
ภัทราวดี อำคูณ,นเรศ คนหลักและกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). แนวทางการพัฒนาการจัดทำ
แผนพัฒนาท้อง ถิ่นขององค์กรปกครองส่วนท้อง ถิ่น. Journal of Roi Kaensarn
Academi. 6 (10), (ตุลาคม) : 395-407.
รุจน์ หาเรือนทรง. (มปป.). ปัญหาการเมืองไทย. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.sw2.ac.th/
images/user/root/soc31102/57so3110210.pdf [ 26 มกราคม 2566].
วราภรณ์ บุตรนำชัย. (2559). หลักสังคหวัตถุธรรมในการปฏิบัติหน้าที่ของบุคลากร. Journal of
Roi Kaensarn Acadami. (กรกฎาคม–ธันวาคม) : 23-37.
วิไลวัจส์ กฤษณะภูติ. (2557). แนวทางการป้องกันการซื้อสิทธิขายเสียงในการเลือกตั้งตามความ
คิดเห็นของประชาชน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์
มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. 1 (2), (พฤษภาคม-สิงหาคม) : 64-75.
สำนักงานคณะกรรมการขาราชการพลเรือน (ก.พ.). (2558). โครงการรณรงคเผยแพรคานิยมรักความ
ซื่ อ สั ตย สุ จ ริตเพื่อ จัดทำคู มือของขาราชการและเจาหนา ที่ของ รัฐ. สำนักงาน
คณะกรรมการขาราชการพลเรือน (ก.พ.).
สิงห์ สิงห์ขจร. (2558). แนวทางพระราชดำริ เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา กับความรับผิดชอบต่อสังคมของ
องค์กร. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม (e-JODIL). 5 (2),
(กรกฎาคม – ธันวาคม) : 119-129.
อรดี คงสมบูรณ์. (2556). คุณค่าของความซื่อสัตย์. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : http://www1.
ldd.go.th/WEB_PSD/knowledge/knowledge/2556/sari2.pdf [ 26 มกราคม 2566].
โอฬาร ถิ่นบางเตียว และนครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2552). การซื้อสิทธิ์ขายเสียง. สถาบันพระปกเกล้า.