ศึกษาการบรรลุธรรมของฆราวาสที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การบรรลุธรรมเป็นเป้าหมายสูงสุดของพระพุทธศาสนา แบ่งออกเป็น 4 ระดับ คือ โสดาบัน สกทาคามี อนาคามี และอรหันต์ เกณฑ์ของการบรรลุธรรม คือ ศักยภาพในการละสังโยชน์ 10 ประการ สำหรับการบรรลุธรรมของฆราวาสนั้นปรากฏในพระไตรปิฎกทั้งในระดับโสดาบันจนถึงพระ อรหันต์ อย่างไรก็ตาม ฆราวาสแม้จะบรรลุธรรมก็ยังต้องดำเนินชีวิต ประกอบธุรกิจการงานตามแบบ ของฆราวาส แต่มีแนวทางการดำเนินชีวิตที่ยกระดับขึ้นมาจากคนธรรมดาทั่วไป ที่โดดเด่นคือความ มั่นคงในพระรัตนตรัย ศีล สมาธิและปัญญา ยกเว้นเข้าสู่ความเป็นอรหันต์ ส่วนแนวทางปฏิบัติของ ฆราวาสเพื่อการบรรลุธรรม ได้แก่ การปฏิบัติตนตามหลักไตรสิกขา คือ อธิศีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และ อธิปัญญาสิกขา ให้สมบูรณ์ อีกประการหนึ่งคือการปฏิบัติตามหลักอนุบุพพิกถา 5 ขั้น ประกอบด้วยขั้น ทานกถา ขั้นศีลกถา ขั้นสัคคกถา ขั้นกามาทีนวกถา และขั้นเนกขัมกถา
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุดคำวัด (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 25). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระมหาอำนวย อานนฺโท (จันทร์เปล่ง). (2542). การศึกษาเรื่องการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนา (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหา มีนา ถาวโร (ไชยอุด). (2558). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระวังคีสเถระ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.