ปริศนาธรรมจากพิธีบายศรีสู่ขวัญ

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูสุเมธจันทสิริ
อิสรพงษ์ ไกรสินธุ์
นิกร พลเยี่ยม

บทคัดย่อ

พิธีบายศรีสู่ขวัญ เป็นพิธีที่สำคัญ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับขวัญและจิตใจ เพื่อให้เกิดขวัญและ กำลังใจที่ดีขึ้น การบายศรีสู่ขวัญ ช่วยให้มีพลังใจที่เข้มแข็ง สามารถฟันฝ่าภัยพิบัติต่างๆได้ การสู่ขวัญ ช่วยทำให้เกิดมงคล ทำให้ดำรงอยู่ด้วยความสุขราบรื่น มีโชคลาภมากขึ้น และอาจดลปรารถนาให้ผู้ที่ เคราะห์ร้ายพ้นจากสรรพเคราะห์ทั้งปวง ด้วยมูลเหตุแห่งการสู่ขวัญการประกอบพิธีบายศรีสู่ขวัญของ ชาวอีสาน เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับขวัญและจิตใจ ช่วยก่อให้เกิดขวัญและกำลังใจที่ดีขึ้น ซึ่งชาวอีสานเห็น ความสำคัญทางจิตใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นวิถีการดำเนินชีวิตแทบทุกอย่างจึงมักจะมีการสู่ขวัญควบคู่ กันไปเสมอ การสู่ขวัญจะช่วยให้เกิดศิริมงคล ชีวิตอยู่ด้วยความราบรื่น จิตใจเข้มแข็ง โชคดียิ่งขึ้น ปัด เป่าสิ่งที่ไม่ดี หายจากสรรพเคราะห์ทั้งปวง


พิธีบายศรีสู่ขวัญมีหลายรูปแบบ แล้วแต่ว่าจะจัดพิธีสู่ขวัญในเรื่องใด เช่นการสู่ขวัญเด็ก การสู่ ขวัญนาค การสู่ขวัญบ่าวสาว หรือจะเป็นการสื่อขวัญในเหตุที่ทำให้เกิดการเสียขวัญ จิตใจไม่ดี เพื่อเรียกให้ขวัญมาอยู่กับเนื้อกับตัว สิ่งไม่ดีให้ผ่านพ้นไป มีพลังใจที่ดี รวมทั้งการสู่ขวัญสัตว์ และสิ่งต่างๆก็ อาจทำได้ แต่การปฏิบัตินอกจากจะมีเครื่องขวัญที่ใช้ในพิธีแล้ว พิธีการต่างๆก็จะแตกต่างกันไปเป็น ปลีกย่อย แล้วแต่ลักษณะพิธีซึ่งประเพณีบายศรีสู่ขวัญในภาคอีสาน เป็นประเพณีที่ประชาชนส่วนมาก ยังนิยมปฏิบัติกันอยู่ทั่วไป เพราะถือว่าเป็นพิธีที่เป็นศิริมงคล เป็นการมอบความปรารถนาดีและดล บันดาลให้ ผู้รับการทำพิธีตลอดจนผู้เกี่ยวข้องมีความสุขความเจริญ และจิตใจสงบสุขและส่งเสริมให้ ประชาชนมีความรักใคร่กันเป็นอย่างดี นับเป็นวัฒนธรรมที่ดี ควรแก่การอนุรักษ์ให้อยู่สืบไป

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

คณาจารย์ภาคสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. (2541). สังคมวิทยาและมานุษยวิทยาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พระราชสารธรรมมุนี (กัณหา ปภสฺสรเถระ). (2536). อานิสงส์แผนใหม่. ขอนแก่น: โรงพิมพ์ห้างหุ้นส่วนจำกัด คลังนานาวิทยา.

พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2546). กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

พระภาวนาวิริยคุณ (เผด็จ ทตฺตชีโว). (2536). หลวงพ่อตอบปัญหา หมวด 1 ทาน - บุญ. ปทุมธานี: กองวิชาการ สำนักพัฒนาบุคลากร วัดพระธรรมกาย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2539). จาริกบุญ-จาริกธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สหธรรมมิก.

พระยาอนุมานราชธน. (2514). วัฒนธรรมและธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ของไทย. กรุงเทพมหานคร: คลังวิทยา.

มณี พะยอมยงค์. (2530). ความเชื่อของคนไทย ในวัฒนธรรมพื้นบ้าน: คติความเชื่อ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยศ สันตสมบัติ. (2542). ความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 1). เชียงใหม่.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2540). ภูมิปัญญากับการจัดการความรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2543). มิติทางสังคมของเงื่อนไขและปัญหาในการมีส่วนร่วมของประชาชนในประเทศไทย. ใน เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่อง ธรรมาภิบาล การมีส่วนร่วมของประชาชน และกระบวนการทางสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สายธาร.

Shorter Oxford English dictionary (5th ed.). (2002). New York: Oxford University Press.