METHODS-KEEOING THE FIVE PRECEPTS ACCORDING TO THE FIVE PRECEPTS VILLAGE PROJECT IN PAKCHONG SUB-DISTRICT, LOMKAO DISTRICT, PETCHABOON PROVINCE

Main Article Content

Phra Khru Kosol Patcharasai (Prathuan Sornchan)
Phra Khru Pipit Charutham
Sunthorn Sukhsapthaweepol

Abstract


This study was a qualitative research. It consists of field data collection and In-Depth
Interview with Key Informants. The results of the study found that the precepts is normal
behavior. It is intended to refrain from both physical and verbal offenses, is a preliminary of all
virtues and is the president of all dharma. The basic precepts are called Benjasin which was
introduced as the principle of the project "Village keeping the 5 precepts". The 5 precepts of
communities in Pakchong sub-district, Lomsak district, Phetchabun province, found that overall,
the precepts were kept at a high level. When considering each item there is a high level of
precepts in every aspect. In descending order, the precepts number 2 - 3 - 5 - 4 and 1,
respectively. There are 3 motivations for people in the precepts areas: 1) custom motivation 2)
campaign motivation and 3) good motivation. For the format and method of campaigning for
people to keep the precepts able to apply 4 principles as follows; 1) Sangvonpan: be careful not
to violate precepts, 2) Phan Pathan: revitalize the people who have behaved wrongdoing, 3)
Prayer Patan: rarity to keep precepts and 4) Anurak Khanapathan: extension of activities.

Article Details

Section

Research Article

References

กันยารัตน์ รินศรี. (2561). “ศึกษารูปแบบและกระบวนการพัฒนาพฤติกรรมการรักษาศีล 5 ของนักศึกษา

สถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่”. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ (วช.).

ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. “พุทธวิธีสร้างแรงจูงใจในการรักษาศีล 5”. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.

ปีที่ 5 (มกราคม-มิถุนายน 2558): 1-15.

พระชัยพิพัฒน์ โชติโก (แสนทะวงษ์). (2555). “การปฏิบัติตามหลักศีลห้าของผู้นำครัวเรือนในชุมชนตะเคียนทอง

อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทรบุรี”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการ

พัฒนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). สลายความขัดแย้ง นิติศาสตร์-รัฐศาสตร์-เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ.

กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.

พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ (แซ่หลี). (2558). “การสร้างความปรองดองสมานฉันท์ด้วยการขับเคลื่อนโครงการ

หมู่บ้านรักษาศีล 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา”. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช

วิทยาลัย.

พระมหานิกร ปลัดสังข์ และวิษณุ สุมิตสวรรค์. “การรักษาศีล 5 กับการสร้างสันติสุขในสังคมไทยให้ยั่งยืน

กรณีศึกษาหมู่บ้านรักษาศีล 5 ในจังหวัดขอนแก่น”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13 ฉบับที่ 3

(กันยายน-ธันวาคม 2560): 43-56.

พระมหาบุญเลิศ อินฺทปญฺโ . “หมู่บ้านรักษาศีล 5 : รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกัน

ของสังคมไทย”. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (ฉบับพิเศษ เมษายน-มิถุนายน

2560 ): 435-448.

พระมหาสาทร ธมฺมาทโร (บุญชูยะ). “หมู่บ้านรักษาศีล 5: รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างการดำรงชีวิต”.

วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13 ฉบับพิเศษ เล่มที่ 3 (มิถุนายน 2560): 80-88.

พระวิมาน คมฺภีรปญฺโญ (ตรีกมล). (2555). “การศึกษาวิเคราะห์ศีล 5 ในฐานะเป็นรากฐานของสันติภาพ”. ดุษฎี

นิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ

ราชวิทยาลัย.

พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2551). ปรมัตถโชติกะ มหาอภิธัมมัตถสังคหฎีกา ปริจเฉทที่ 5 เล่ม 2. พิมพ์ครั้งที่

4. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิสัทธัมมโชติกะ.

พุทธทาสภิกขุ. (2536). สันติภาพของโลก. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.

. (2539). ทาน ศีล ภาวนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

มหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬ าลงกรณ ราชวิทยาลัย.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วณิฎา ศิริวรสกุล และวัชรินทร์ อินทพรหม. “รูปแบบการขับเคลื่อนนโยบายหมู่บ้านรักษาศีล 5 ให้ประสบ

ความสำเร็จ”. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี. ปีที่ 12 ฉบับที่ 29 (กันยายน-ธันวาคม 2561): 203-

209.

วสิน อินทสระ. (2544). สาระสำคัญแห่งวิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์บรรณาคาร.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2538). เบญจศีลเบญจธรรม (หลักสูตร ธรรมศึกษา ชั้นตรี).

พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฎราชวิทยาลัย.

ไสว มาลาทอง. (2542). คูมือจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมศาสนากระทรวงศึกษาธิการ.

สำลี รักสุทธี. (2549). ศีลสุดยอดวินัยของศาสนาพุทธ. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.

สุภาพร วัชรคุปต์. (2558). “พฤติกรรมการรักษาศีล 5 ของประชาชนในหมู่บ้านรักษาศีล 5 นำร่อง อำเภอเมือง

สระแก้ว จังหวัดสระแก้ว”. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารทั่วไป. วิทยาลัย

การบริหารรัฐกิจ: มหาวิทยาลัยบูรพา.