The Movement of Khruba Khao Pee in Thai Yuan Community, Karen State, Republic of the Union of Myanmar
Main Article Content
Abstract
This article emphasizes on describing the cross- border pilgrimage of Khruba
Khao Pee in Thai Yuan community, Karen State, Republic of the Union of Myanmar
during 1922-1930 to illustrate the Buddhist movement. This place is an area in which
where the common cultural characteristics of the Lanna Buddhist tradition were
conserved. The overviews are presented in this paper as follows: 1) the social context
of the Thai Yuan community, Karen State, where Khruba Khao Pee ran his movement,
2) the place, position and interaction of Khruba Khao Pee with Thai Yuan people, Karen
State, 3) an analysis on the movement of Khruba Khao Pee in the Karen State, by using
the Buddhist ideology, culture and the area studies to be a guideline to describe the
Khruba Khao Pee's movement- phenomena. The results showed that Khruba Khao Pee
has his pilgrimage movement to propagate Buddhism in the Thai Yuan community,
Myawaddy, Gawkaret. Ja- insetji, Kyaiktong, Karen State, with the construction of
religious sites and religious heirs. A the meantime, the allegation from the Mae Ramat
District Authorities was a forcing factor that drove Khruba Khao Pee to temporarily
escape from border area. He was still propagating Buddhism and creating relationships
with the Thai Yuan’ s network. In this regard, from the occurred phenomena of
movement, it had shown the locations of the Thai Yuan community, a group of Thai
Yuan people who had faith in Khruba Khao Pee in the past, the traces of the Thai
Yuan’s Lanna Buddhist traditions interacted with Khruba Khao Pee as an representative
image the Messiah or the Ton Bun (a Holy One) of the Tai and lastly the present
perception of Khruba Khao Pee amongst Thai Yuan people in the Karen State.
Article Details
Section
References
ขวัญชีวัน บัวแดง และพิสิษฏ์ นาสี. (2558). “งานพิธีเปลี่ยนผ้าครูบาขาวปี: การสร้างและสานต่อ
เครือข่าย ลูกศิษย์และผู้เชื่อถือศรัทธา”. วารสาร มจร สังคมศาสตร์. 27(2), 29-61.
_______. (2558). “ครูบาในพุทธศาสนาแบบล้านนา: ความหมาย วัตรปฏิบัติและความสัมพันธ์กับ
กลุ่มชาติพันธุ์”. รายงานโครงการทบทวนองค์ความรู้. สังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ขวัญชีวัน ศรีสวัสดิ์. (2532). ขบวนการครูบาขาวปีกับกะเหรี่ยงโปว์ในภาคเหนือของประเทศไทย.
รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
ชิเกฮารุ ทานาเบ. (2555). พิธีกรรมและปฏิบัติการในสังคมชาวนาภาคเหนือของประเทศไทย.
เชียงใหม่: ศูนย์ศึกษาชาติพันธุ์และการพัฒนา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เชษฐ์ ติงสัญชลี. (2564). จากเมืองตาก สู่สะเทิม ความสัมพันธ์ทางศิลปกรรมไทย พม่า กะเหรี่ยง ตาม
เส้นทางสู่ปากน้ำสาละวิน. กรุงเทพฯ : มติชน.
ดิเรก อินจันทร์. (2561).ปถมมูลลโลก ฉบับอภิไชขาวปี. เชียงใหม่ : สำนักศิลปะและวัฒนธรรม
มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล และสรัสวดี อ๋องสกุล. (2559). อาณาบริเวณศึกษา: แนวคิด วิธีวิทยา และ
ทิศทางการพัฒนา. เชียงใหม่ : วนิดาการพิมพ์.
นายจ่า. (15 พฤศจิกายน 2565).บ้านแม่แปบ เมืองเมียวดี รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
นายยอด.(5 มีนาคม 2561). บ้านโต้ง-บ้านท่า เมืองกอว์กะเรท รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
นายศรีนุช. (31 มีนาคม 2561). บ้านเหย่แล เมืองจาอินเซทจี รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
นายหละ. (1 กุมภาพันธ์ 2565). บ้านสวนอ้อย เมืองเมียวดี รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
ประดิษฐ์ รัตนพรหม. (2525). ประวัติชีวิตครูบาอภิชัย(ขาวปี). เชียงใหม่ : รุ่งเรืองการพิมพ์.
พระครูบาบุญยัง. (1 เมษายน 2562). วัดหนองโค เมืองไจท์โด่ง รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
พระชัย. (2 เมษายน 2561). วัดพระธาตุดอยแยง เมืองเมียวดี รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า. สัมภาษณ์.
พระนคร ปญฺญาวชิโร และคณะ. (2560). “การธำรงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวไทยวน เมือง
เมียวดี รัฐกะเหรี่ยง สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา”. รายงานวิจัย. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
พระพรหมจักร. (6 เมษายน 2564). บันทึกการไหว้พระ อาราธนาศีล-ธรรม ค้าสมมา ค้าอธิษฐาน
ภาวนาและค้าหยาดน้ำ. ม.ป.ท.
เพ็ญสุภา สุขคตะ. (26 ธันวาคม 2562). เมื่อพระสงฆ์ถูกจับสึก กรณีตัดไม้ไปสร้างวัด กรณีครูบาอภิชัย
ข า วปี. [ออนไลน์] . แหล่งที่ม า : https://www.matichonweekly.com/column/
article_259409.
ไมตรี ภาวัง และคณะ. (2552). เล่าขานต้านานธรรมฉบับครูบาเจ้าอภิชัยขาวปี. พิมพ์ในงานครบรอบ
32 ปี ครูบาเจ้าอภิชัยขาวปี. ม.ป.ท.
ยอร์ช ยังฮัสแบนด์. แปลโดย สุทธิศักดิ์ ปาลโพธิ์. (2559). พันแปดร้อยไมล์จากพม่าสู่สยาม ปฏิบัติ
ราชการลับในเมืองเชียงตุง. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ริเวอร์บุ๊คส์.
วสันต์ ปัญญาแก้ว. (2562). มานุษวิทยา-ล้านนาคดี. เชียงใหม่ : ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา
คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
_________. (2550). ชาร์ลส์ เอฟ คายส์ กับทิศทางใหม่ไทศึกษา. สังคมศาสตร์. 19(1), 231-275.
ศานติ ภักดีคำ. (2561). ขุนหลวงหาวัด กษัตริย์ผู้เสียสละราชย์. กรุงเทพฯ : มติชน.
สมาคมชาวลำพูน. (2561). ครูบาศรีวิชัย : ตามรอยการปฏิสังขรณ์ก่อสร้างปูชนียสถานโบราณวัตถุ
จังหวัดลำพูนและเชียงใหม่. เล่มที่ 1. กรุงเทพฯ : พี.พี.เค.การพิมพ์.
สรัสวดี อ๋องสกุล. (2558). ประวัติศาสตร์ล้านนา. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สามเณรธีทัต แจ้ใจ. (2560). “วิเคราะห์บทบาทการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของครูบาอภิชัยขาวปี”.
วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. พระนครศรีอยุธยา : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุทธิพร เนตรนิยม. (20 มิถุนายน 2555). ความสัมพันธ์ มอญ กระเหรี่ยง พม่า ล้านนา และสยาม ใน
ตำนานพระเจ้าเลียบโลก. [ออนไลน์]” แหล่งที่มา: https://www.gotoknow.org/posts
/308993.
อรนุช นิยมธรรม. (ม.ป.ป.). “โครงการแปลเอกสารท้องถิ่นของประเทศพม่า: ประวัติศาสตร์และ
ภูมิศาสตร์เมือง”. ชุดโครงการประเทศพม่าศึกษา. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ฝ่าย
นโยบายชาติและความสัมพันธ์ข้ามชาติ.