กระบวนการปลูกฝังจิตอาสาเพื่อสังคมสำหรับเยาวชนตามแนวพุทธ
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาคุณลักษณะและแนวทางการปลูกฝังจิตอาสา เพื่อพัฒนา หลักสูตรการปลูกฝังจิตอาสาและ เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้ที่เข้ารับการฝึกอบรม และผู้มีส่วน เป็นงานวิจัยและพัฒนา เกี่ยวข้องกับกระบวนการปลูกฝังจิตอาสาสำหรับเยาวชนในจังหวัดลำพูน (Research and Development : R&D) ประกอบด้วย 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาและ วิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน ระยะที่ 2 การจัดทำร่างหลักสูตรกระบวนการปลูกฝังจิตอาสา ระยะที่ 3 การ พัฒนาหลักสูตรกระบวนการปลูกฝังจิตอาสา และระยะที่ 4 การประเมิน แก้ไข และปรับปรุงหลักสูตร ซึ่งมีประชากรที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลจำนวน 120 คน วิเคราะห์เนื้อหา และตีความ ข้อมูลจาก แหล่งข้อมูลที่ต่างกัน และเชิงปริมาณมาวิเคราะห์สถิติพื้นฐานได้แก่ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบน มาตรฐาน (S.D.)
ผลการวิจัยพบว่า
คุณลักษณะและแนวทางการปลูกฝังจิตอาสาเพื่อสังคมของกลุ่มจิตอาสาในจังหวัดลำพูน พบว่า คุณลักษณะของการปลูกฝังจิตอาสา ได้แก่ คุณลักษณะการรับรู้ ตระหนัก และกระทำการอัน เป็นประโยชน์แก่ส่วนรวม สำหรับแนวทางการเสริมสร้างจิตอาสา พบว่า การจัดตั้งชมรวมต่าง ๆ คือชมรมเพื่อนช่วยเพื่อน ชมรมสร้างสรรค์สังคมชมรมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ชมรมพัฒนาชุมชน ชมรมเพื่อนช่วยเพื่อน ชมรมพัฒนาชุมชน ชมรมสร้างสรรค์สังคม ชมรมนิติอาสาพัฒนาสังคม ชมรม เพื่อนช่วยเพื่อน และชมรมคนดีศรีสังคม
การพัฒนาหลักสูตรการปลูกฝังจิตอาสาเพื่อสังคมสำหรับเยาวชนในจังหวัดลำพูน พบว่า โครงสร้างหลักสูตรเสริมสร้างจิตอาสา สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี วิทยาลัยสงฆ์ลำพูน ประกอบด้วย หน่วยการเรียนรู้ จำนวน 4 หน่วย 8 กิจกรรม ใช้เวลาในการจัดกิจกรรมตลอดหลักสูตรรวม 40 ชั่วโมง และการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ เมื่อพิจารณารายองค์ประกอบของหลักสูตร 6 ด้าน พบว่า ทุกด้าน มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ส่วนความพึงพอใจของผู้ที่เข้ารับการฝึกอบรม และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง กับกระบวนการปลูกฝังจิตอาสาสำหรับเยาวชนในจังหวัดลำพูน พบว่า ในภาพรวมและรายด้านทุก ด้านอยู่ในระดับมาก
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
จิตร วลัย ศรีแสงฉาย. (2551). “จิตอาสาพัฒนาชนบทกรณีศึกษา : กลุ่มอาสาพัฒนามหาวิทยาลัยมหิดล” มหาวิทยาลัยมหิดล.
พวงเพชร สุรัตน์กวิคุล. (2542). มนุษย์สังคม. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฏฐ์ชุดา สุภาพจน์. (2561). จิตอาสาของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม. ปีที่ 13. ฉบับที่ 1. (มกราคม -มิถุนายน). 78.
เบญจวรรณ รอดแก้ว. (2553). การพัฒนาจิตสาธารณะของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนครจากการทำโครงการกิจกรรมพัฒนาสังคม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. ปีที่ 2. ฉบับที่ 3. (มกราคม-มิถุนายน). : 80.
มนัส สุวรรณ. (2537). การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. วารสารศึกษาศาสตร์. ปีที่ 19. ฉบับที่ 1. : 44-49.
วราพร วันไชยธนวงศ์ และคณะ. (2551). การพัฒนากระบวนการสร้างจิตอาสาของนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี เชียงใหม่. มหาวิทยาลัยมหิดล.
วัลลภา เทพหัสดิน ณ อยุธยา. (2544). การพัฒนาการเรียนการสอนทางการอุดมศึกษา. กรุงเทพมหานคร : คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สกุณา บัณฑรัตน์และคณะ. (2542). แนวคิด รูปแบบและวิธีการของการพัฒนาจิตสำนึกอาสาม สมัคร. สำนักบัณฑิตอาสาสมัคร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและ สังคมแห่งชาติฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555-2559). กรุงเทพมหานคร: ม.ป.ท..
สุนิสา ทรงอยู่ และคณะ. (2560). ผลของโปรแกรมพัฒนาจิตอาสาตามแนวคิดการเรียนรู้จากการ ให้บริการสังคม ของนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยธนบุรี. ปีที่ 11. ฉบับที่ 25. (พฤษภาคม – สิงหาคม). : 153.
อรพินท์ ชูชมและคณะ. (2549). “การวิเคราะห์ปัจจัยทางจิตสังคมที่สัมพันธ์กับจิตสำนึกทางปัญญา และคุณภาพชีวิตของเยาวชนไทย” รายงานการวิจัยฉบับที่ 104. สถาบันวิจัยพฤติกรรม ศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.