วิธีการรักษาศีล 5 ตามนโยบายของโครงการหมู่บ้านศีล 5 ของชุมชนในตำบลปากช่อง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบการเก็บข้อมูลภาคสนามและการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth
Interview) กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key Informants) ผลการศึกษาพบว่า ศีล ได้แก่ ความประพฤติที่เป็นปกติ เป็น
เจตนาที่จะงดเว้นความผิดทั้งทางกายและวาจา เป็นเบื้องต้นเป็นที่ตั้งเป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งหลาย และเป็น
ประธานแห่งธรรมทั้งปวง ศีลพื้นฐานเรียกว่าเบญจศีล ซึ่งได้นำมาเป็นหลักการของโครงการ “หมู่บ้านรักษาศีล 5”
วิธีการรักษาศีล 5 ของชุมชนในต าบลปากช่อง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ พบว่า โดยภาพรวมมีการรักษาศีล
ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายข้อ มีการรักษาศีลในระดับมากทุกด้าน เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย คือ ศีลข้อที่ 2 –
3 – 5 – 4 และ 1 ตามลำดับ แรงจูงใจในการรักษาศีล มี3 ประการ คือ 1. แรงจูงใจจากจารีตประเพณี 2. แรงจูงใจ
จากการรณรงค์ และ 3. แรงจูงใจใฝ่ดี สำหรับรูปแบบและวิธีการในการรณรงค์ให้ประชาชนรักษาศีลสามารถ
ประยุกต์หลักปธาน 4 ได้แก่ 1. สังวรปธาน: เฝ้าระวังไม่ให้มีการทำผิดศีล 2. ปหานปธาน: ฟื้นฟู แก้ไข กลุ่มที่มี
พฤติกรรมทำผิดศีล 3. ภาวนาปธาน: รณรรงค์ให้มีการรักษาศีล และ 4. อนุรักขนาปธาน: ต่อยอดกิจกรรมที่ทำแล้ว
ได้ผลดีให้พัฒนายิ่ง ๆ ขึ้นไป
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กันยารัตน์ รินศรี. (2561). “ศึกษารูปแบบและกระบวนการพัฒนาพฤติกรรมการรักษาศีล 5 ของนักศึกษา
สถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่”. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. “พุทธวิธีสร้างแรงจูงใจในการรักษาศีล 5”. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
ปีที่ 5 (มกราคม-มิถุนายน 2558): 1-15.
พระชัยพิพัฒน์ โชติโก (แสนทะวงษ์). (2555). “การปฏิบัติตามหลักศีลห้าของผู้นำครัวเรือนในชุมชนตะเคียนทอง
อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทรบุรี”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการ
พัฒนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). สลายความขัดแย้ง นิติศาสตร์-รัฐศาสตร์-เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ.
กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ (แซ่หลี). (2558). “การสร้างความปรองดองสมานฉันท์ด้วยการขับเคลื่อนโครงการ
หมู่บ้านรักษาศีล 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา”. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช
วิทยาลัย.
พระมหานิกร ปลัดสังข์ และวิษณุ สุมิตสวรรค์. “การรักษาศีล 5 กับการสร้างสันติสุขในสังคมไทยให้ยั่งยืน
กรณีศึกษาหมู่บ้านรักษาศีล 5 ในจังหวัดขอนแก่น”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13 ฉบับที่ 3
(กันยายน-ธันวาคม 2560): 43-56.
พระมหาบุญเลิศ อินฺทปญฺโ . “หมู่บ้านรักษาศีล 5 : รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกัน
ของสังคมไทย”. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (ฉบับพิเศษ เมษายน-มิถุนายน
2560 ): 435-448.
พระมหาสาทร ธมฺมาทโร (บุญชูยะ). “หมู่บ้านรักษาศีล 5: รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างการดำรงชีวิต”.
วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13 ฉบับพิเศษ เล่มที่ 3 (มิถุนายน 2560): 80-88.
พระวิมาน คมฺภีรปญฺโญ (ตรีกมล). (2555). “การศึกษาวิเคราะห์ศีล 5 ในฐานะเป็นรากฐานของสันติภาพ”. ดุษฎี
นิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ
ราชวิทยาลัย.
พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2551). ปรมัตถโชติกะ มหาอภิธัมมัตถสังคหฎีกา ปริจเฉทที่ 5 เล่ม 2. พิมพ์ครั้งที่
4. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิสัทธัมมโชติกะ.
พุทธทาสภิกขุ. (2536). สันติภาพของโลก. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
. (2539). ทาน ศีล ภาวนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
มหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬ าลงกรณ ราชวิทยาลัย.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วณิฎา ศิริวรสกุล และวัชรินทร์ อินทพรหม. “รูปแบบการขับเคลื่อนนโยบายหมู่บ้านรักษาศีล 5 ให้ประสบ
ความสำเร็จ”. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี. ปีที่ 12 ฉบับที่ 29 (กันยายน-ธันวาคม 2561): 203-
209.
วสิน อินทสระ. (2544). สาระสำคัญแห่งวิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์บรรณาคาร.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2538). เบญจศีลเบญจธรรม (หลักสูตร ธรรมศึกษา ชั้นตรี).
พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฎราชวิทยาลัย.
ไสว มาลาทอง. (2542). คูมือจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมศาสนากระทรวงศึกษาธิการ.
สำลี รักสุทธี. (2549). ศีลสุดยอดวินัยของศาสนาพุทธ. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.
สุภาพร วัชรคุปต์. (2558). “พฤติกรรมการรักษาศีล 5 ของประชาชนในหมู่บ้านรักษาศีล 5 นำร่อง อำเภอเมือง
สระแก้ว จังหวัดสระแก้ว”. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารทั่วไป. วิทยาลัย
การบริหารรัฐกิจ: มหาวิทยาลัยบูรพา.