การบริหารการพัฒนาเพื่อการท่องเที่ยวประเทศไทยเชิงสร้างสรรค์
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งวิเคราะห์การบริหารการพัฒนาเพื่อการท่องเที่ยวประเทศไทยเชิงสร้างสรรค์ ในสังคมโลกปัจจุบันการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ถือเป็นกระบวนทัศน์ใหม่ทางการท่องเที่ยวที่หลาย ประเทศทั่วโลกให้การยอมรับเป็นผลลัพธ์ของการเปลี่ยนแปลงลักษณะการท่องเที่ยวที่มีเงื่อนไขผลักดัน จากสามปัจจัยพื้นฐานสำคัญได้แก่ 1)กระแสโลกาภิวัตน์ผนวกกับพลังความคิดสร้างสรรค์ในการสร้าง มิติความแปลกใหม่ที่สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยว2)ความคิดเชิงสร้างสรรค์กับการกำหนดนโยบาย สาธารณะและ3)การเปลี่ยนแปลงด้านโครงสร้างและพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในเชิงสังคมวิทยา จึงมี วัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการบริหารการพัฒนาแนวคิดการท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์โดยมีใจความสำคัญอยู่ที่การวิเคราะห์เชิงลึกของสถานการณ์การท่องเที่ยวในปัจจุบันและ ความเป็นไปได้ในการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์การท่องเที่ยวใหม่เป็นการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดย ผู้เขียนได้เสนอแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่สอดคล้องกับบริบทการท่องเที่ยวไทย อย่างเป็นรูปธรรมประกอบด้วยกระบวนการบริหารการพัฒนา 5 ขั้นตอน ได้แก่1)การค้นหาอัตลักษณ์ และทำความเข้าใจคุณค่าของวัฒนธรรม 2)การสร้างความโดดเด่นและความแตกต่าง 3)การปรับเปลี่ยนกลวิธีในการพัฒนาตลาด 4)การเสริมสร้างคุณค่าให้กับผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวและ5)การ หยั่งรู้ความต้องการของตลาดในเชิงลึกผ่านกระบวนการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ “ต่อยอด เพิ่มคุณค่า หาจุดต่าง สร้างสรรค์ และแบ่งปันชุมชน”นั้นแสดงให้เห็นถึงความยั่งยืนในการนำการ ท่องเที่ยวมาเป็นกลไกที่สำคัญในการพัฒนาชุมชนได้อย่างแท้จริง
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์:ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย. รายงานวิจัย. (สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ สำนักวิชาเทคโนโลยีสังคมมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ภิสันติ์ ตินะคัต. (2557). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์เครื่องมือของการพัฒนาท้องถิ่นที่ ยั่งยืน.รายงานวิจัย. วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม.การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย.วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 33. ฉบับที่ 2. กุมภาพันธ์ 2556 :334-336.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี. (2560). สรุป สาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560 – 2564. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์เดอะบุคส์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2553). ระบบนวัตกรรมรายสาขาเพื่อพัฒนาระบบเศรษฐกิจฐานความรู้และเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษา อุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักนโยบายด้านการศึกษามหาภาค.
สมบัติ กุสุมาวลี. (2553). เศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ ชนชั้น และทุนมนุษย์สร้างสรรค์ รายงานวิจัย.บท ทดลองนำเสนอความคิดเพื่อเตรียมการวิจัย. การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ
Campbell. P. (2011). You say "Creative" and I say "Creative." Journal of Policy Research in Tourism. Leisure and Events.
Landry. C. (2000). The creative city: A Toolkit for urban innovators. London: Earth scan.
Ray. C. 1998) Culture. intellectual property and territorial rural development. Sociologia Ruralis.
Richards. G. (1998). Developing and marketing crafts tourism. Arnhem: ATLAS.
Richards. G. and Raymond. C. (2000). Creative tourism. ATLAS News
Tan. S. K....et al. (2013). A Model of creative example in creative tourism. Annals of Tourism Research.
Salman. D. & Uygur. D. (2010) Creative tourism and emotional labor: aninvestigatory model of possible interactions. International Journal of Culture. Tourism and Hospitality Research.
UNESCO. (2006) Towards sustainable strategies for creative tourismdiscussion report of the planning meeting for 2008. International Conference on Creative Tourism Santa Fe. New Mexico. USA.