การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาการจัดสวัสดิการคนพิการ ขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการจัดสวัสดิการ
คนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน 2. เพื่อ
เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการจัดสวัสดิการคนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม
อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน และ3. เพื่อเสนอแนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาการจัด
สวัสดิการคนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน เป็นการ
วิจัยแบบผสานวิธี โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรคือ คนพิการ
ในเขตตำบลตะเคียนปม จำนวน 350 คน เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 187 ตัวอย่าง เครื่องมือ
ที่ใช้ คือ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ ใช้สถิติค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน
มาตรฐาน ค่าที (T-test) และค่าเอฟ (F-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการจัด
สวัสดิการคนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน โดย
ภาพรวมอยู่ในเกณฑ์ระดับปานกลาง 2. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการจัดสวัสดิการคนพิการ
ขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน ในภาพรวมพบว่า ด้าน
ลักษณะการอยู่อาศัยและด้านลักษณะความพิการ มีความคิดเห็นและความต้องการด้านการจัด
สวัสดิการคนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนปม อำเภอทุ่งหัวช้าง จังหวัดลำพูน ต่างกัน
อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. แนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาการจัด
สวัสดิการคนพิการ พบว่า การดำเนินงานส่วนใหญ่เป็นไปตามหลักสังคหวัตถุธรรม ทั้งด้านทาน คือ
ส ารวจความต้องการและจัดสวัสดิการให้เหมาะสมตามความต้องการ ด้านปิยวาจา คือ การพูดจาที่
ไพเราะ จริงใจ ด้านอัตถจริยา คือ จัดสวัสดิการอย่างทั่วถึงและรวดเร็วแก่คนพิการ และด้านสมานัตต
ตา คือ ให้ความช่วยเหลืออย่างสม่ำเสมอต่อเนื่อง
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. ระบบสารสนเทศการจัดการฐานข้อมูลเบี้ยยังชีพขององค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่น. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://welfare.dla.go.th/Login.action [17 พ.ค.
2564]
ขวัญฤทัย ไชยศรี. (2555). “กระบวนการและปัจจัยเกื้อหนุนต่อการฟื้นฟูสภาพจิตใจของคนพิการ”.
วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เฉลิมขวัญ สิงห์วี. (2548). “ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคน
พิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล”. วิทยานิพนธ์จิตวิทยาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิต
วิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
ดรุณี ทิพย์ปลูก. (2555). “รูปแบบและกลไกในการจัดทาบริการสาธารณะและสวัสดิการสังคมให้แก่
ผู้สูงอายุและผู้พิการ กรณีศึกษาเทศบาลเมือง เมืองแกนพัฒนา อำเภอแม่แตง จังหวัด
เชี ยงให ม่”. วิท ยานิ พ นธ์รัฐป ระศาสน ศาสตรมห าบั ณ ฑิ ต. บั ณ ฑิ ต วิท ย าลั ย :
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เดือนนพัทธ์ แก้วภูบาล. (2561). “ภาวะผู้น าของผู้บริหารสถานศึกษาตามหลักสังคหวัตถุ 4 โรงเรียน
พระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา สังกัดสำนักงานพระพุทธศาสนา จังหวัดอุกรธานี”.
วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาพุทธบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปรียาพร โพธิผล. (2561). “การพัฒนาวิถีการด าเนินชีวิตตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของนักศึกษาปริญญา
ตรี ของมหาวิทยาลัยภาครัฐในจังหวัดปทุมธานี”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขา
พุทธบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราช
วิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อณัญญา พงษ์ไพรัตน์. (2560). “การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 กับการบริหารงานของเจ้าหน้าที่
ฝ่ายธุรการ โรงเรียนอนุบาลหนองคาย อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย”. วิทยานิพนธ์พุทธ
ศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ
ราชวิทยาลัย.