อำนาจและผลประโยชน์ทํางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคาย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

เกษฎา ผาทอง
สุทธินันท์ สุวรรณวิจิตร
พระมหาจำนงค์ ผมไผ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์อำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นใน
การจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคายและสร้างรูปแบบการจัดการ
อำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวย
จังหวัดหนองคาย การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการศึกษาเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก
กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 17 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้
เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท และนำเสนอเชิงพรรณนาความ
ผลการศึกษา พบว่า การจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยยังไม่ประสบ
ผลสำเร็จ เนื่องจากโครงสร้างวัตถุที่ดำเนินการไม่ได้มาตรฐานที่จะเป็นถาวรวัตถุแก้ปัญหาเนื่องด้วยอำนาจ
และผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการรับงบประมาณมาดำเนินการแก้ไขปัญหา ขาดการตรวจสอบ
ถ่วงดุลอำนาจ จึงทำให้หน่วยงานท้องถิ่นที่รับผิดชอบไม่ได้ดำเนินการแก้ปัญหาอย่างจริงจัง ปัญหาภัยแล้ง
น้ำท่วมจึงเกิดขึ้นทุกปี ส่วนรูปแบบการจัดการอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการ
ทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคาย ที่ค้นพบจะต้องดำเนินการเป็นขั้นตอน
ได้แก่ ขั้นที่ 1 เป็นการแก้ปัญหาขั้นพื้นฐาน รูปแบบโครงสร้างเชิงบูรณาการ ขั้นที่ 2 รูปแบบการบริหาร
จัดการ และขั้นที่ 3 รูปแบบการสร้างมูลค่าเพิ่ม โดยให้กลุ่มผู้มีอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมือง
ท้องถิ่นต้องสร้างจิตสำนึกในการพัฒนาท้องถิ่นอย่างจริงจัง

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2538). ข้อคิดเพื่อชีวิต. กรุงเทพฯ : ซัคเซสมีเดีย.

จุมพล หนิมพานิช. (2548) การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่: หลักการแนวคิด และกรณีตัวอย่างของ

ไทย. นนทบุรี: สำนักวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ชูศักดิ์ วิทยาภัค. (2547). แนวคิดการจัดการลุ่มน้ำ. บทนำเสนอประกอบการเสวนา “การสำรวจ

ความรู้สิทธิชุมชนกับลุ่มน้ำ” วันที่ 19 มกราคม 2547. ห้องประชุมศูนย์ประชุมนานาชาติ

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. โครงการสิทธิชุมชนศึกษา สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2550). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. นนทบุรี : สถาบันพระปกเกล้า.

ยลชาญ กมลรัตน์. (2562). เศรษฐกิจฐานราก หรือเศรษฐกิจชุมชน. (ออนไลน์) สืบค้นจาก

https://www.facebook.com/425627184289748/posts/524093357776463/ เมื่อ

25 กันยายน 2562.

วีณา วาระกุล และ ดวงใจ พุทธวงศ์. (2558). การประเมินโครงการสร้างฝายชะลอน้ำขององค์การ

บริหารส่วนตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 4

(2), : 92-93.

สมบัติ เสาร์แก้ว. (2536). บทบาทของคณะกรรมการหมู่บ้านในการบริหารและจัดการแหล่งน้ำขนาด

เล็ก : ศึกษากรณีจังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สัญญา เคณาภูมิ. (2558). วิถีประชาธิปไตยของพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารวไลย

อลงกรณ์ปริทัศน์. 5(2), : 195-196.

สำนักข่าวไทย. (2561). น้ำโขงที่หนองคายหนุนลำน้ำสาขาระบายไม่ทัน. (ออนไลน์) สืบค้นจาก

https://tna.mcot.net/view/5b6bd7cce3f8e40ad1f4bc40 เมื่ อ 1 8 พ ฤ ศ จิ ก า ย น

2562

เสรี พงศ์พิศ, วิชิต นันทสุวรรณ และ จํานงค์ แรกพินิจ. (2544). วิสาหกิจชุมชนแผนแม่บท แนวคิด

แนวทาง ตัวอย่างพระราชบัญญัติ. กรุงเทพฯ : ภูมิปัญญาไท.

อภิชาต อนุกูลอำไพ. (2546). คู่มือการชลประทานระดับไร่นา. กรุงเทพฯ : ภาควิชาวิศวกรรมเกษตร

และอาหาร สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย.

Cohen, J.M. and Uphoff, N.T. (1978). Rural Development Participation. New York :

Concept and Measures for Project Design Implementation and Evalution.

Easton, D. (1960). The Political System. New York: Alfred A. Knoff.

Everette M. Rogers. (1983). Diffusion of Innovations 3rd ed. New York : The Free Press.

Lasswell, D. H. & Kaplan, A. (1970). Power and Society. New Haven: Yale University.

Rogers, Everett M. (1983). Diffusion of Innovation. New York : The Free Press.

Wolin, S. (1960). Politics and vision: continuity and innovation in western political

thought. New Jersey: Princeton.