การเสริมสร้างเครือข่ายการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของเครือข่าย ประชารัฐในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

เสถียร สระทองให้
ประพัฒน์ ศรีกูลกิจ
พระครูสังฆรักษ์เชษฐา ปิยสาสโณ

บทคัดย่อ

วิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพกระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วม
ของเครือข่ายประชารัฐ 2) เพื่อพัฒนากระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของเครือข่ายประชารัฐ 3)
เพื่อสร้างรูปแบบกระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของเครือข่ายประชารัฐ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัย
แบบผสมผสาน ทั้งวิจัยเชิงคุณภาพ วิจัยในเชิงเอกสาร และวิจัยเชิงปฏิบัติการ ในการเก็บรวบรวม
ภาคสนามผู้ให้ข้อมูลสำคัญ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านศักยภาพกระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของเครือข่ายฯ
ต้องศึกษาหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น ชุมชนในเขตอุทยานฯ เทศบาลตำบลเมืองเก่า หน่วยงานรัฐ
เอกชนประกอบการ กลุ่มจิตอาสา ได้ใช้ความสามารถที่มีอยู่อย่างเต็มที่ ศักยภาพของเครือข่ายมี
ความสำคัญต่อการขับเคลื่อนการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในอุทยานฯ เพื่อความสอดรับใน
กระบวนการจัดการให้เกิดประโยชน์สูงสุด 2) ด้านพัฒนากระบวนการจัดการแบบมีส่วนร่วมของ
เครือข่ายฯ เป็นการพัฒนาและเสริมกระบวนการที่มีอยู่ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งสร้างกระบวนการ
ใหม่โดยให้ชุมชนในอุทยานฯ ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรม ที่อุทยานฯ จัดขึ้น การมีส่วนร่วมของชุมชนใน
ฐานะเครือข่าย จะก่อให้เกิดการระดมความคิด ลดการต่อต้านและเกิดการยอมรับมากขึ้น ส่งผลให้
การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเครือข่ายในอุทยานฯ บรรลุเป้าหมาย 3) ด้านรูปแบบ
กระบวนการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของเครือข่ายประชารัฐ มีขั้นตอนคือ (1)
ส ารวจความต้องการและปัญหา (2) รวบรวมแนวคิดและหาแนวทางแก้ไข (3) สร้างรูปแบบบนพื้นฐาน
ของเหตุผล (4) ทดสอบรูปแบบเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพ (5) การนำรูปแบบไปใช้และประเมินผล

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

ฐนันดร์ศักดิ์ บวรนันทกุล. (2557) การเสริมสร้างศักยภาพการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.วารสารวิชาการ

มหาวิทยาลัยปทุมธานี. ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม–สิงหาคม.

นิเวศน์ วงศ์สุวรรณ. และอินถา ศิริวรรณ. การบริหารแบบมีส่วนร่วม. วารสารมหาจุฬาวิชาการ ปีที่ ๔

ฉบับที่ ๑ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2547) วิธีการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในงานพัฒนาชุมชน.

กรุงเทพมหานคร : ศักดิ์โสภาการพิมพ์.

นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารมนุษยศาสตร์

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สิวารี ศรีวิโรจน์ ดร. กฤษณา วิสมิตะนันทน์ และ กมลชนก สุทธิวาทนฤพุฒิ. ปัจจัยที่มีความสำคัญต่อ

การพัฒนาศักยภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรประจ าเรือขนส่งนำมัน : กรณีศึกษา บริษัท

A. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วารสารปีที่ 13 ฉบับที่ 2 ประจำเดือนพฤษภาคม - สิงหาคม

2560.

สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนส

โตร์.

สมยศ นาวีการ. (2545). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร : บรรณกิจ.

อคิน รพีรัตน์. (2527). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชนบทในสภาพสังคมและวัฒนธรรมไทย

การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร : ศักดิ์โสภณการพิมพ์.

อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย. ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย. มรดกโลกทางวัฒนธรรม.

ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 92 ตอนที่ 112 ลงวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ต่อมา

ในพ.ศ. 2519 โครงการฟื้นฟูอุทยานแห่งนี้ก็ได้รับการอนุมัติ และเปิดอย่างเป็นทางการใน

เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ยูเนสโกได้ประกาศให้

อุทยานแห่งนี้เป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกับอุทยานประวัติศาสตร์ที่กำแพงเพชรและศรีสัชนาลัย

ภายใต้ชื่อว่า "เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร."