การสร้างเครือข่ายอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของคณะสงฆ์จังหวัดเลย
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่อง การสร้างเครือข่ายอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของคณะสงฆ์จังหวัดเลย เป็นการวิจัยแบบ ผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทและกระบวนการในการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของพระสังฆาธิ การในจังหวัดเลย, เพื่อศึกษาแนวทางการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดที่เหมาะสมของคณะสงฆ์จังหวัดเลย และเพื่อสร้างเครือข่ายการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของพระสังฆาธิการในจังหวัดเลย
จากการศึกษาพบว่า พระสังฆาธิการในจังหวัดเลยยังมีบทบาทและกระบวนการในการอนุรักษ์โบราณสถาน ภายในวัด ซึ่งแปลผลจากค่าเฉลี่ยและระดับบทบาทและกระบวนการในการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของพระ สังฆาธิการในจังหวัดเลยจากการตอบแบบสอบถามอยู่ในระดับปานกลาง
การศึกษาแนวทางการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดที่เหมาะสมของคณะสงฆ์จังหวัดเลย ได้เลือกวัดที่มี โบราณสถานจำนวน 10 วัดเป็นพื้นที่ศึกษา พบว่าโบราณสถานหลายแห่งยังขาดการเอาใจใส่ในการดูแล ขาดความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับการอนุรักษ์ และขาดความร่วมมือการอนุรักษ์ดูแลโบราณสถานของชุมชน พระภิกษุสามเณรจึง ต้องมีความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาและความสำคัญของโบราณสถาน ร่วมกันดูแลรักษาความสะอาด วาง แผนการอนุรักษ์ ร่วมมือกับชุมชนในการอนุรักษ์และพัฒนา และสร้างเครือข่ายในการดูแลรักษาโบราณสถานกับกลุ่ม พระสังฆาธิการในจังหวัดเลยที่ภายในวัดมีโบราณสถาน
ส่วนการสร้างเครือข่ายการอนุรักษ์โบราณสถานภายในวัดของพระสังฆาธิการในจังหวัดเลย เกิด กระบวนการทำงานเพื่อสร้างเครือข่ายเริ่มตั้งแต่ขั้นตอนการประสานงานผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ขั้นตอนการประชุมผู้มีส่วน เกี่ยวข้อง ขั้นตอนการคัดเลือกคณะทำงานเครือข่าย ขั้นตอนกำหนดบทบาทหน้าที่ของคณะทำงานเครือข่ายพระ สังฆาธิการ ซึ่งมีการนำหลักพุทธธรรม “อปริหานิยธรรม” มาประยุกต์ใช้เพื่อให้เกิดแนวทางการอนุรักษ์โบราณสถาน เชิงบูรณาการ เพื่อที่จะนำพาให้โบราณสถานภายในวัดได้รับการอนุรักษ์อย่างจริงจังและยั่งยืนต่อไป
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 11. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา, 2534.
กรมศิลปากร. พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ.2504 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2535 พร้อมด้วยระเบียบ ประกาศ และคำสั่งที่เกี่ยวข้อง. กรุงเทพมหานคร:: กลุ่มงานนิติการ สำนักงานเลขานุการกรมศิลปากร, 2541.
กรมศิลปากร. ศิลปะถ้ำในอีสาน. กรุงเทพมหานคร:: กองโบราณคดี กรมศิลปากร, 2531.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุฯ. วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ และภูมิปัญญาจังหวัดเลย. กรุงเทพมหานคร:: คุรุสภาลาดพร้าว, 2544.
ชวลิต อธิปัตยกุล. สิมญวนในอีสาน: ความโยงใยพัฒนาการจากที่มา ที่ไป และสิ้นสุด ในห้วงมิติเวลาบนภาค อีสานของประเทศไทย. อุดรธานี: เต้า-โล้, 2556.
ธงชัย สิงอุดม และคณะ. รายงานการวิจัยเรื่องการอนุรักษ์และพัฒนาแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาในลุ่มแม่น้ำ เลย จังหวัดเลย. รายงานการวิจัย สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2559.
ธีระวัฒน์ แสนคำ. ร่องรอยวัฒนธรรมพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดี-ลพบุรีในพื้นที่จังหวัดเลย. เลย: รุ่งแสงธุรกิจ การพิมพ์, 2558.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร:: มูลนิธิโกมล คีมทอง, 2552.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร:: สหธรรมิก, 2557.
พระมหากวิพัฒน์ สุขเมธี. การบริหารกิจการคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร:: วัดไตรมิตรวิทยาราม, 2557.
สุรพล ดำริห์กุล. แผ่นดินอีสาน. กรุงเทพมหานคร:: เมืองโบราณ. 2549.
สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. แนวทางการอนุรักษ์โบราณสถานสำหรับพระสงฆ์. กรุงเทพมหานคร:: สำนัก โบราณคดี กรมศิลปากร, 2550.