นโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสวัสดิการ ชุมชนของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับนโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วน
ท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสวัสดิการชุมชนของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่ 2) เพื่อศึกษา
ความสัมพันธ์ระหว่างหลักอปริหานิยธรรม 7 กับนโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มี
ต่อการส่งเสริมสวัสดิการชุมชนของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่ 3) เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรค และ
ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับนโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสวัสดิการ
ชุมชนของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงผสานวิธีได้แก่ การวิจัยเชิง
ปริมาณ ใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจจากการแจกแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถามเพื่อหา
ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิจัยเชิงคุณภาพ
โดยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ และใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท
ผลการวิจัยพบว่า
1) นโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสวัสดิการชุมชน
ของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (x̅ = 3.63)
2) หลักอปริหานิยธรรม 7 มีความสัมพันธ์กับนโยบายทางการเมืองขององค์กรปกครองส่วน
ท้องถิ่นที่มีต่อการส่งเสริมสวัสดิการชุมชนของประชาชนอำเภอสอง จังหวัดแพร่ โดยภาพรวม
มีความสัมพันธ์เชิงบวกอยู่ในระดับปานกลาง (r = .528**)
3) ปัญหาอุปสรรค พบว่า กองทุนสวัสดิการชุมชนยังขาดการสนับสนุนงบประมาณจาก
ภาครัฐ การชี้แจงการดำเนินไม่ชัดเจน ขาดความชำนาญในการใช้เทคโนโลยี และความสัมพันธ์
ระหว่างกลุ่มสวัสดิการชุมชนยังมีน้อย ข้อเสนอแนะ พบว่า หน่วยงานภาครัฐควรสนับสนุนงบประมาณ
การดำเนินงานแก่สวัสดิการชุมชน มีการประชุมชี้แจงผลการดำเนินงานทุกเดือน จัดอบรมสมาชิก
เกี่ยวกับการใช้เทคโนโลยี และแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันและกันระหว่างกลุ่มสวัสดิการชุมชนต่าง ๆ
เพื่อสร้างความสามัคคีภายในชุมชน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
คะนอง พิลุน. (2560). การจัดสวัสดิการโดยชุมชน กรณีศึกษาบ้านฮองฮี ตำบลยางตลาด อำเภอยาง
ตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการเมืองการปกครอง. 7 (2) 283 : 295.
ชัยศรี มีป้อม. (2562). การจัดสวัสดิการให้แก่แรงงานเมียนมาร์ในอำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม.
วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม . บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2547). สวัสดิการสังคมฉบับชาวบ้าน : แนวคิด นโยบาย แนวทางปฏิบัติ.
กรุงเทพมหานคร : เอดิสันเพรส.
พระครูภัทรปัญญาคุณ (เวียง แซ่อุ้ย). (2560). การศึกษาความต้องการได้รับสวัสดิการสังคมของ
ผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลหัวไทร อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์พุทธ
ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง
กรณราชวิทยาลัย.
พระคำรณ อติภทฺโท (ทองน้อย). (2562). “การบริหารจัดการเชิงเครือข่ายเศรษฐกิจชุมชนของกลุ่ม
เกษตรกรผู้ปลูกข่าตามหลักอปริหานิยธรรมในเขตเทศบาลตำบลทุ่งน้อย อำเภอโพทะเล
จังหวัดพิจิตร”. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาทัศพงษ์ ชยเมธี (กลิ่นศรีสุข). (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการ
ปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต.
บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอธิการวรวุฒิ สุเมโธ (มีธรรม). (2563). พฤติกรรมของประชาชนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทน
ราษฎร พ.ศ. 2562 ในจังหวัดนครราชสีมา เขตเลือกตั้งที่ 5. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตร
มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
คู่มือการดำเนินงาน โครงการสนับสนุนการจัดสวัสดิการชุมชน ปีงบประมาณ 2564.
[ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://web.codi.or.th/wp-content/uploads/2021/01/คู่มือ
การดำเนินงานโครงการสนับสนุนการจัดการสวัสดิการชุมชนปี2564.pdf [19 มกราคม 2564].
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). จำนวนประชากรอำเภอสอง จังหวัดแพร่. [ ออนไลน์]. แหล่งที่มา :
http://service.nso.go.th/nso/nsopublish/districtList/S010107/th/33.htm [6 กุมภาพันธ์2564]
สุเทพ เชาวลิต. (2527). สวัสดิการสังคม. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.