การศึกษาลวดลายผ้าทอและวัฒนธรรมไทลื้อจังหวัดน่าน

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

สมคิด นันต๊ะ
บัณฑิกา จารุมา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษากระบวนการสร้างสรรค์งานหัตถกรรมผ้าทอ รูปแบบ และการใช้ผ้าทอในทางสังคมวัฒนธรรม 2) เพื่ รวบรวมรูปแบบ ลวดลายผ้าทอ ประเภทของผ้า วัฒนธรรมการแต่งกายของชาวไทลื้อในจังหวัดน่าน 3) เพื่อนำเสนอแนวทางในการอนุรักษ์กระบวนการทอผ้าไทลื้อแบบดั้งเดิมให้เข้ากับสมัยปัจจุบัน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้เทคนิควิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เลือกพื้นที่วิจัยแบบเจาะจง เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 20 คน เลือกแบบเจาะจงจากผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญ โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก (Key Informants) ประกอบ กลุ่มผู้ผลิตสินค้า ปราชญ์ชาวบ้าน กลุ่มองค์กรทางภาครัฐ การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In Depth Interview) เครื่องมือสำหรับเก็บข้อมูลได้แก่แบบสัมภาษณ์เชิงลึกที่มีโครงสร้าง เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนา


ผลการวิจัยพบว่า (1) ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์งานหัตถกรรมผ้าทอ รูปแบบ และการใช้ผ้าทอในทางสังคมวัฒนธรรม: ผลการวิจัยพบว่า การทอผ้าของชาวไทลื้อโดยส่วนใหญ่จะมุ่งเน้นรูปแบบลวดลายที่สวยงามมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม สืบทอดโดยลูกหลาน การใช้แบ่งเป็น 3 หมวด ได้แก่ หมวดผ้าทอที่ใช้นุ่งห่ม หมวดผ้าทอที่ใช้สอยในครัวเรือน และหมวดผ้าทอที่ใช้ในพิธีกรรม


(2) รวบรวมรูปแบบลวดลายผ้าทอ ประเภทของผ้า วัฒนธรรมการแต่งกายของชาวไทลื้อในจังหวัดน่าน: ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบและลวดลายของผ้าทอไทลื้อมี 5 ประเภท ได้แก่ ลายเลขาคณิต ลายพรรณพฤกษา ลายสัตว์ ลายสัตว์ในอุดมคติ ลายธรรมชาติ การแต่งกายด้วยผ้าทอไทลื้อพบมากในกลุ่มสตรีในประเพณีและกาล


(3) แนวทางในการอนุรักษ์กระบวนการทอผ้าไทลื้อแบบดั้งเดิมให้เข้ากับสมัยปัจจุบัน ผลการวิจัยพบว่า สามารถทำได้ 4 ประเภท ได้แก่ 1) การปลุกจิตสำนึกลูกหลานให้มีการสืบทอด 2) การมีส่วนร่วมขององค์การภาครัฐ 3) การสร้างเครือข่ายเพื่อยกระดับสินค้า 4) การใช้นวัตกรรมและเทคโนโลยีมาใช้ในกระบวนการผลิต


กระบวนการทอผ้าไทลื้อจังหวัดน่านเกิดขึ้นจากการถ่ายทอดของเครือญาติ จากความเชื่อในอดีตผู้หญิงทุกคนต้องทอผ้าเป็นก่อนที่จะออกเรือน ปัจจัยของการทอผ้ามี 3 ประเภท ได้แก่ การทอเพื่อใช้ในการนุ่งห่ม การเพื่อใช้สอยในครัวเรือน และการทอที่ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนา แต่เนื่องจากปัจจุบันการทอผ้าของชาติพันธุ์ไทลื้อเปลี่ยนไปจากอดีตที่ทอเพื่อใช้ในครัวเรือน ปัจจุบันทอเพื่อการค้า หรือการหารายได้ให้แก่ครอบครัว จุดเด่นของผ้าทอไทลื้อทอจากผ้าฝ้ายเป็นหลัก รูปแบบเป็นลวดลายเลขาคณิต ใช้เทคนิคการจกและขิดเป็นหลัก นิยมทอเป็นผืนใหญ่ ผ้าที่โดดเด่นได้แก่ ผ้าซิ่น แนวทางการอนุรักษ์เพื่อให้การสืบทอดได้นั้นคือการถ่ายทอดให้ลูกหลานได้สืบทอดและเห็นคุณค่า รวมทั้งใช้สื่อออนไลน์ในการประชาสัมพันธ์และนำนวัตกรรมด้านเทคโนโลยีมาช่วย รัฐควรกำหนดยุทธศาสตร์การผลิตสินค้าของชุมชนให้มีมาตรฐานให้มีมูลค่า เทียบกับมาตรฐานของโรงงานผลิตที่ใช้เทคโนโลยี และพัฒนากลุ่มผ้ากลุ่มผ้าของชาติพันธุ์ให้มีความเป็นเอกภาพของตนเอง ส่งเสริมการจัดจำหน่ายได้ง่าย สะดวก รวดเร็ว รณรงค์ให้คนไทยทั้งประเทศร่วมมือร่วมใจกันใส่ผ้าทอไทย

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กฤษณา วงษาสันต์. (2552). วิถีไทย. กรุงเทพฯ: เธิร์ดเวฟ เอ็ดดูเคชั่น.

กาญจนา เกียรติมณีรัตน์. (2546). ภูมิปัญญาในการทอผ้าพื้นเมืองภาคเหนือ: รูปแบบการเรียนรู้และการถ่ายทอดความรู้ของครูภูมิปัญญาไทย. ปริญญา ศศ.ด. (อาชีวศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. ถ่ายเอกสาร.

งามพิศ สัตย์สงวน. (2532). หลักมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: เจ้าพระยาการพิมพ์.

จรัญญา สีพาแลว. (2545). การทอผ้าของละว้าบ้านมืดหลอง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2532). วิเคราะห์ภูมิปัญญาอีสาน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2550). แนวคิดในการศึกษาอัตลักษณ์ความเป็นไท. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.

ฉลาดชาย รมิวตานนท์. (2554). คนกับอัตลักษณ์ 2 ในเอกสารประกอบการประชุมประจำปีทางมานุษยวิทยา. วันที่ 27–29 มีนาคม 2545 ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินทร. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินทร.

ชานนท์ รุ่งเรือง. (2555). การเพิ่มประสิทธิภาพในการกระจายสินค้าและการลดต้นทุนโดยใช้เทคนิคการแลกเปลี่ยนข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ในอุตสาหกรรมอลูมิเนียม. วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรม.

ชีวรรณ เจริญสุข. (2547). กลยุทธ์การปรับตัวทางการตลาดของร้านค้าปลีกไทยแบบดั้งเดิม (โชวห่วย). บัณฑิตวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีปทุม. บริหารธุรกิจ การตลาด.

ณัฐ อิรนพไพบูลย์. (2554). ความพึงพอใจของผู้รับเหมาต่อส่วนประสมทางการตลาดผลิตภัณฑ์คอนกรีตผสมเสร็จของโรงงานซีแพคแฟรนไชส์ สาขาจอมทอง. บัณฑิตวิทยาลัย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. บริหารธุรกิจการตลาด.

ดำรงค์ ฐานดี. (2546). “สังคมและวัฒนธรรม.” หน่วยการเรียนรู้ที่ 1 หน้าที่พลเมือง วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิตในสังคม. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.

ทรงพล ต่วนเทศ. (2555). ศึกษาภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมืองของคนไทยเชื้อสายลาวครั่ง ในจังหวัดสุพรรณบุรี ชัยนาท และอุทัยธานี. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ธีรกิติ นวรัตน ณ อยุธยา. (2547). การตลาดสำหรับการบริการ: แนวคิดและกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นัทธนัย ประสานนาม. (2545). “เพศ ชาติพันธุ์ และปัญหาเกี่ยวกับอัตลักษณ์ ในภาพยนตร์เรื่อง Touch of Pink.” [ออนไลน์]. http://www.midnightuniv.org/midnight2545/document95248.html

นัยรัตน์ เหลี่ยมวานิช. (2547). กระบวนการเรียนรู้ การรวมกลุ่มและการมีส่วนร่วมของกลุ่มสตรีผู้ประกอบอาชีพการทอผ้าพื้นเมือง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2530). อุตสาหกรรมท่องเที่ยวกับผลกระทบต่อวัฒนธรรม. วารสารศิลปวัฒนธรรม. 8.6 (เมษายน). 63-80.

นุสรา เตียงเกตุ และคณะ. (2552). ห้องเรียนทอผ้า. โครงการส่งเสริมการทอผ้าพื้นเมืองแม่แจ่ม การสืบทอดความรู้เรื่องผ้าพื้นเมืองแม่แจ่ม.

บัญชา อุดโพธิ์. (2551). พัฒนาการผ้าทอตีนจกลายหนีน้ำท่วม กรณีศึกษากลุ่มทอดผ้าตีนจก วัดบ้านไร่ อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ประเวศ วะสี. (2545). สันติวิธีกับสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

ประสิทธิ์ ลีปรีชา. (2546). การสร้างและสืบทอดอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ม้ง ใน วาทกรรมอัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

ประสิทธิ์ ลีปรีชา. (2547). การสร้างและสืบทอดอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ม้งใน วาทกรรมอัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

เผชิญ จิณสิทธิ์. (2527). อนุสรณ์ไทยลื้อ. น่าน: สำนักพิมพ์แดนไทย.

ยุรฉัตร บุญสนิท. (2546). ลักษณะความสัมพันธ์ของวรรณกรรมกับสังคม. ใน พัฒนาการวรรณคดี. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ยุรฉัตร บุญสนิท. (2546). ลักษณะความสัมพันธ์ของวรรณกรรมกับสังคม. ใน พัฒนาการวรรณคดี. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

ฤชุอร แซ่โกย. (2544). อาชีพการทอผ้ากี่เอวของชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง บ้านพระบาทห้วยต้ม อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศ.วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2550). สารานุกรมผ้าและเครื่องถักทอ. กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.

สุทธิวงศ์ พงษ์ไพบูลย์. (2555). บทบาทของสถานศึกษากับภูมิปัญญาไทย. กรุงเทพฯ: เธิร์ดเวฟ เอ็ดดูเคชั่น.

อดุลย์ จาตุรงคกุล. (2543). กลยุทธ์การตลาด (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2543). อัตลักษณ์ (identity): การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

อัษฎากรณ์ กิตฺติภทฺโท (ฉัตรานันทน์). (2554). การศึกษารูปแบบและความเชื่อเรื่องผ้าทอที่ใช้ในพระพุทธศาสนาของชาวไทลื้อเชียงคำ.

อาภรณ์ จันทรสมวงศ์ และคณะ. (2555). ฟื้นเมืองเก่าให้มีชีวิต. กรุงเทพฯ: สวัสดีการพิมพ์.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2546). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.