การพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

สิทธิชัย อุ่นสวน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน เพื่อพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน และเพื่อวิเคราะห์ระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้เทคนิควิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เลือกพื้นที่วิจัยแบบเจาะจง เก็บข้อมูลจากกลุ่มพระสงฆ์ ผู้นำชุมชนและตัวแทนองค์กร/หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวที่เป็นกรณีศึกษา และบุคคลผู้ที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมการท่องเที่ยว 15 แห่งๆ ละ 3 รูป/คน และนักพัฒนาระบบฐานข้อมูลสารสนเทศที่มีความชำนาญเฉพาะด้าน 3 คน ตัวแทนการจัดการท่องเที่ยวจังหวัดน่าน 2 คน ดังนั้น ผู้วิจัยจะใช้เป็นผู้ให้ข้อมูลในการศึกษาทั้งหมด โดยใช้วิธีการประชุมกลุ่มย่อยและการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-Depth Interview) รวมจำนวนทั้งสิ้น 50 รูป/คน เครื่องมือสำหรับเก็บข้อมูลได้แก่แบบสัมภาษณ์เชิงลึกที่มีโครงสร้าง เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนา


ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน สามารถสรุปได้ดังนี้ 1. ระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน เป็นระบบภูมิสารสนเทศซึ่งเป็นระบบปฏิบัติการเพื่อรวบรวม จัดเก็บ และวิเคราะห์ข้อมูลอย่างเป็นขั้นตอน สามารถค้นหาข้อมูลที่ต้องการภายในเวลาอันรวดเร็ว จังหวัดน่านมีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวคือ 1) ภูมิศาสตร์พื้นที่ของแหล่งท่องเที่ยว 2) ระบบประชาสัมพันธ์และการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว 2. การพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่าน เป็นการจัดการกับระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดน่านทั้งที่เป็นรูปภาพ แผนภาพและเส้นทางการเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยว เพื่อเป็นการพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศให้เอื้ออำนวยความสะดวกต่อนักท่องเที่ยวให้เข้าถึงสถานที่ท่องเที่ยวได้โดยง่าย สามารถแยกเป็นกระบวนการได้ดังนี้ได้ดังนี้ 1) กระบวนการพัฒนาเครื่องมือการจัดเก็บข้อมูล 2) กระบวนการพัฒนาการจัดเก็บข้อมูลภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวในระบบ 3) กระบวนการพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศบนระบบเครือข่าย (network)

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2541). ท่องเที่ยวไทย. กรุงเทพมหานคร : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

แก้ว นวลฉวี. (2558). ความสำคัญของมาตรฐานภูมิสารสนเทศ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์อัมรินทร์.

กาญจนา อนุวณิชรุทธเวช และอารยา เซ็นเชาวนิช. (2550). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (Geographic Information System : GIS). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.

ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2548). การวางแผนและพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

นิคม จารุมณี. (2535). การท่องเที่ยวและการจัดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา.

นำชัย ทนุผล. (2548). การจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. พิมพ์ครั้งที่ 2. เชียงใหม่ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2541). ตีโจทย์อย่างไรการท่องเที่ยวไทยจึงยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นฤมล นิราทร. (2543). การสร้างเครือข่ายการทำงาน : ข้อควรพิจารณาบางประการ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวธุรกิจที่ไม่มีวันตายของประเทศไทย. กรุงเทพฯ : ซี.พี.บุ๊ค สแตนดาร์ด.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : เพรส แอนด์ดีไซน์.