ความพึงพอใจของผู้เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจของผู้เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิ ปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา 2) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระดับความพึงพอใจของผู้เยี่ยม ชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา โดยจำแนกตามปัจจัย ส่วนบุคคล 3) เพื่อศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะของผู้เยี่ยมชมที่มีต่อแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของตำบล ดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ ด้วยวิธีการสำรวจ ประชากร คือ ผู้ เข้าเยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา ผ่านโครงการ และกิจกรรมของมหาวิทยาลัยพะเยาที่จัดร้วมกับร่วมกับองค์การบริหารส่วนตำบลดอกคำใต้ จำนวน 3 โครงการ รวม ทั้งสิ้น 210 คน และทำการคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างตามแนวคิดของทาโร่ยามาเน่ ณ ระดับความคลาดเคลื่อน .05 ได้จำนวนกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 138 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการ วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ใช้สถิติพรรณาเพื่อหาความถี่และร้อยละ ส่วนสถิตอนุมานเพื่อหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าเฉลี่ยสองกลุ่มที่ไม่สัมพันธ์กัน
ผลการวิจัยพบว่า
1) ความพึงพอใจของผู้เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.81) เมื่อจำแนกออกเป็นรายด้าน สรุปได้ดังนี้ ด้านการ ประชาสัมพันธ์อยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.30) ด้านสภาพแวดล้อมแหล่งเรียนรู้อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย เท่ากับ 3.66) ด้านการบริการชุมชนและเจ้าหน้าที่อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.92) ด้านอาหารและเครื่องดื่มที่ จัดเลี้ยงอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.94) และด้านคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรมอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.24)
2) ผู้เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้ที่มี เพศและภูมิลำเนาที่แตกต่างกัน มีระดับความพึงพอใจแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรม และภูมิปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา ไม่แตกต่างกัน ส่วนผู้เข้าเยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้ที่มี สถานะแตกต่างกันมีระดับความพึงพอใจของผู้เยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของตำบลดอกคำใต้ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
3) ผู้เข้าเยี่ยมชมต้องการให้องค์การบริหารส่วนตำบลเน้นการประชาสัมพันธ์แหล่งเรียนรู้ให้เหมาะสมกับแต่ ละช่วงวัยของผู้เข้าเยี่ยมชม
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
1. ภาษาไทย
กัลยา สว่างคง และประสพชัย พสุนนท์, การศึกษาดัชนีศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษาแหล่งท่องเที่ยว ประเภทน้ำตกในจังหวัดสระบุรี. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2559ม 9(1):1157-1172.
ธรรมศักดิ์ โรจนสุนทร. สรุปผลการสัมนาการพัฒนาการท่องเที่ยวภาคเหนือ. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, 2542
นรรัตน์ ฝันวิเชียร. Generation จากรุ่นสู่รุ่น B X Y และ Z. สืบค้นจาก http://www.108kids.com/generation-b-x-y-z/ สืบค้น เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2561, 2561.
นิรุตติ์ ชัยโชค, กัสมา กาซ้อน, ปานฉัตร อาการักษ และอรวรรณ เชื้อเมืองพาน. แนวทางการพัฒนาคุณภาพการ บริการการท่องเที่ยว ของตำบลวาวี อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย. รายงานการประชุมวิชาการ การ ประชุมวิชาการระดับชาติ สังคมศาสตร์วิชาการครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย “สังคมพหุ วัฒนธรรมภายใต้กระแส การเปลี่ยนผ่านสู่ยุค Thailand 4.0” วันที่ 18 มกราคม 2561, เชียงราย : มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย, 2561.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน, กรุงเทพมหานคร :ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, 2548.
รุ่งราตรี อึ้งเจริญและชวลีย์ ณ ถลาง, การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. ปีที่ 11 (1): หน้าที่ 113-148.
สุพรรณิการ์ ขวัญเมือง และเบญจวรรณ โมกมล. ศักยภาพและความพร้อมของ การท่องเที่ยวเชิงสปา จังหวัด เชียงราย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.), 2550.
วารุณี เกตุสะอาดและปกรณ์ สุวานิช. การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของพื้นที่เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร, รายงานสืบเนื่องจากการประชุมทางวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัย “มสธ. วิจัย ประจำปี 2554. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2554.
วิภา ศรีระทุ. ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศใน อ.เขาค้อ จ.เพชรบูรณ์. สารนิพนธ์วท.ม. (การวางแผนและการ จดการการท่องเที่ยวเพื่อออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม). กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลยศรีนครินท รวิโรฒ, 2551.
องค์การบริหารส่วนตำบลดอกคำใต้. แผนยุทธศาสตร์องค์การบริหารส่วนตำบลดอกคำใต้, พะเยา : อกสารอัด สำเนา, 2560.
องค์การบริหารส่วนตำบลดอกคำใต้. คู่มือการเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาตำบลดอกคำใต้, พะเยา : เอกสารอัด สำเนา, 2560.
อารยา อินคชสาร. การประเมินศักยภาพของตลาดน้ำวัดกลางคูเวียงเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัย ศิลปากร, 2554.
2. ภาษาอังกฤษ
Yamane, Taro. Statistics, An Introductory Analysis, 2 Ed., New York: Harper and Row, 1973.
Collier, & Harraway. Principle of Tourism. Auckland: Longman Paul Ltd., Godfrey Kerry,,1997.
Clarke Jackie. The Tourism Development Handbook: A Practical Approach to Planning and Marketing. New York: Continuum, 2000.
Mehmetoglu, M. Typologising nature-based tourists by activity-theoretical and Practical implications. Tourism Management.28, 3 (June): 651 660, 2007.