การบริหารจัดการน้ำตามหลักธรรมาภิบาล
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
น้ำเป็นทรัพยากรที่สำคัญและจำเป็นต่อการดำรงชีวิตการเกษตรและอุตสาหกรรม ประเทศ
ไทยบริหารจัดการน้ำตามแผนยุทธศาสตร์การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ เพื่อให้การใช้น้ำเกิด
ประโยชน์สูงสุด และเพื่อแก้ไขปัญหาน้ำท่วมและปัญหาภัยแล้ง การบริหารจัดการน้ำดังกล่าวจะเกิด
ประสิทธิภาพและมีประสิทธิผลได้จำเป็นต้องบริหารจัดการน้ำแบบบูรณาการ และใช้หลักธรรมาภิ
บาล 6 ประการ ในการบริหาร เพื่อให้เกิดสมดุลของน้ำ และ เกิดประโยชน์สูงสูดต่อประชาชน และ
สามารถแก้ไขปัญหาน้ำท่วมและปัญหาภัยแล้งในสังคมได้อย่างยั่งยืนถึงแม้ว่า “น้ำ” เป็น
ทรัพยากรธรรมชาติที่ใช้แล้วไม่หมด หากควรมีการบริหารจัดการน้ำที่เหมาะสม เพื่อให้ชุมชนได้ใช้น้ำ
ที่มีคุณภาพดีมีปริมาณเพียงพอต่อความต้องการของชุมชนและกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งในปัจจุบันได้มีการ
พัฒนาระบบการจัดการน้ำมาใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่ายิ่งขึ้นด้วยการจัดระบบชลประทาน ทำให้เกิดพื้นที่
เพาะปลูกหรือพื้นที่เกษตรกรรมที่ไม่ต้องพึ่งพิงน้ำฝนมากขึ้น ในขณะเดียวกันในหลายชุมชน โดยได้
จากแหล่งน้ำผิวดิน เช่น ห้วยหนอง คลอง บึง หรืออ่างเก็บน้ำ ดังนั้น การจัดการน้ำ จึงเป็นเรื่องที่
หลายฝ่ายต้องให้ความสำคัญเพื่อตอบสนองต่อความต้องการที่มีมากขึ้น โดยเฉพาะในช่วงทศวรรษที่
ผ่านมาชี้ให้เห็นว่าน้ำเป็นทรัพยากรที่ต้องจัดการให้เกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อให้สามารถ
ตอบสนองความต้องการของผู้ใช้น้ำทุกกลุ่มได้อย่างเพียงพอและประเด็นสำคัญที่ต้องพิจารณาในการ
บริหารจัดการน าในปัจจุบันคือจะท าอย่างไรจึงจะก่อให้เกิดการใช้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างยั่งยืนและ
เป็นธรรม บทความทางวิชาการเรื่องนี ได้น้ำเสนอแนวทางการบริหารจัดการน้ำตามหลักธรรมาภิบาล
เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพอย่างสูงสุดในการดำเนินงาน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรมทรัพยากรน้ำ. (2563). การจัดการทรัพยากรน้ำ. เรียกใช้เมื่อ 3 มกราคม 2563 จาก
คณะกรรมการกำหนดนโยบายและการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ. (2558). แผนยุทธศาสตร์การ
บริหารจัดการทรัพยากรน้ำ. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการกำหนดนโยบายและการบริหารจัดการ
ทรัพยากรน้ำ.
ปธาน สุวรรณมงคล. (2540). การพัฒนาประสิทธิภาพการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ. (พิมพ์ครั้งที่
2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กองกลาง สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน
ปราโมทย์ ไม้กลัด. (2525). คู่มืองานเขื่อนดินขนาดเล็กและฝาย. นนทบุรี: สมาคมศิษย์เก่า วิศวกรรม
ชลประทาน.
ปราโมทย์ ไม้กลัด. (2541). การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์
การเกษตรแห่งประเทศไทย.
พงศธร โสภาพันธุ์ และคณะ. (2547). โครงการวิจัยเพื่อพัฒนาชุดการเรียนรู้เรื่องการจัดการน้ำ
ชลประทานส้าหรับเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: ส านักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พระสมบูรณ์ ปูรณปุญฺโญ (พุ่มจันทร์). (2554). บทบาทของพระสงฆ์วัดพระบรมธาตุดอยผาส้ม ในการ
ส่งเสริมและพัฒนาสิ่งแวดล้อมศูนย์การเรียนรู้เชิงปฏิบัติการเศรษฐกิจพอเพียง ตำบลแม่สาบ
อำเภอสะเมิงจังหวัดเชียงใหม่. สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมนุษย์
กับสิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักเลขาธิการนายยกรัฐมนตรี. (2545). ประเทศไทยในบริบทใหม่ของการแข่งขันในเวทีโลก.
กรุงเทพมหานคร: สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี.
เสาวนีย์ วิจิตรโกสุม. (2551). การจัดการทรัพยากรน้ำในลุ่มน้ำลำตะคองแบบบูรณาการ. ดุษฎีนิพนธ์
วิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
องค์การพัฒนาแห่งสหประชาชาติ. (2563). แนวคิดเรื่องธรรมาภิบาล. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2557
จาก http://www.undp.org/content/undp/en/home.html.
เอกรัฐ กุศลสูงเนิน. (2563). โครงการอันเนื่องมาจากพระราชด้าริด้านการพัฒนาแหล่งน้ำ. เรียกใช้เมื่อ
1 กรกฎาคม 2563 จาก https://sites.google.com/site/ekkaratoh/