แนวคิดและกระบวนการพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระศรายุทธ วชิรปโญ (ทวิชัย)
ละเอียด จงกลนี
พระฮอนด้า วาทสทฺโท.ดร.

บทคัดย่อ

กระบวนการพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่ ควรเริ่มจากการที่ผู้บริหารสถานศึกษาพัฒนาตนเองด้วยการเพิ่มพูนความรู้ให้แตกฉาน ฝึกฝนทักษะให้ชำนาญ กระทั่งสามารถนำสิ่งนั้นไปประยุกต์ใช้ให้เกิดผลที่ดีต่อองค์กรได้ รวมถึงการพัฒนาพฤติกรรมหรืออุปนิสัยในการทำงานให้เหมาะสมต่อคุณสมบัติอันพึงประสงค์ที่องค์กรต้องการใน 4 ด้าน คือ



  1. ด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์ โดยผู้บริหารสถานศึกษาจะต้องมีปฏิภาณในการคิดเพื่อการมุ่งผลสัมฤทธิ์ ตระหนักถึงพันธะที่ผูกพันกับจุดหมายและภารกิจขององค์กร

  2. ด้านการบริการที่ดี ผู้บริหารต้องเป็นผู้นำด้านการบริการที่ดี ต้องพัฒนาตนเอง สร้างภาพลักษณ์ที่ดี โดยเฉพาะการสร้างจิตสำนึกในการรักการให้บริการ

  3. ด้านการพัฒนาตนเอง ผู้บริหารสถานศึกษาต้องพัฒนาร่างกาย จิตใจ สังคม และสติปัญญา เพื่อให้มีความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ได้สมบูรณ์


และ 4) ด้านการทำงานเป็นทีม ผู้บริหารสถานศึกษาต้องเป็นผู้ที่สร้างสรรค์การทำงานเป็นทีมให้มีประสิทธิภาพ เปิดมุมมองของสมาชิกในทีมให้เกิดเป็นพลังขับเคลื่อนองค์กรไปสู่เป้าหมายให้สำเร็จ

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

anesh Shermon. (2004). Competency Based HRM : A Strategic Resource for Superior Performance. New Delhi : Tata McGraw–Hill.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). คู่มือการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานที่เป็นนิติบุคคล. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ.

กาญจน์ เรืองมนตรี. (2540). เอกสารประกอบคำบรรยายวิชา หน้าที่ผู้นำทางการศึกษา. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

คณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2548). หลักเกณฑ์และวิธีการพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาก่อนแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร : คุรุสภาลาดพร้าว.

ดนัย เทียนพุฒ. (2550). ความสามารถในทรรศนะ ดร.ดนัย เทียนพุฒ. กรุงเทพมหานคร : บริษัทเอ. อาร์.อินฟอร์เมชั่น แอน พับลิเคชั่น จำกัด.

ธำรงศักดิ์ คงคาสวัสดิ์. (2549). COMPETENCY ภาคปฏิบัติ เขาทำกันอย่างไร ?. กรุงเทพมหานคร : สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย – ญี่ปุ่น)

นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2534). “ทฤษฎีและแนวความคิดเกี่ยวกับการพัฒนาชนบท” ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการพัฒนาชุมชน หน่วยที่ 1-7. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ประกอบ กุลเกลี้ยง. (2548). การบริหารข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร : พัฒนาคุณภาพวิชาการ.

ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2549). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพมหานคร : สหมิตรออฟเซท.

ปิยะชัย จันทร์วงศ์ไพศาล. (2549). การค้นหาและวิเคราะห์เจาะลึก Competency ภาคปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร : เอช อาร์ เซ็นเตอร์.

มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2552). แผนพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2552–2555. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2526). การพัฒนาชุมชน : จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร : บากกอกบล็อก.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2538). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2538. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์.

วัฒนา พัฒนพงศ์. (2546). BSC และ KPI เพื่อการเจริญเติบโตขององค์กรอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : แปซิฟิค.

วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (2547). การประเมินโดยอิงกับความสามารถ. กรุงเทพมหานคร : บี ไบรท์ บุ๊ค.

สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2545). สมรรถนะผู้บริหารสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. ม.ป.ท.

สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฏีและหลักการพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). สมรรถนะและมาตรฐานวิชาชีพการบริหารทรัพยากรบุคคล. กรุงเทพมหานคร : พี. เอ. ลีฟวิ่ง.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ 2560–2579. กรุงเทพมหานคร : บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2549). Competency : เครื่องมือการบริหารที่ปฏิเสธไม่ได้. Productivity 9 (53) : 20-25.