ความจริงในทรรศนะพุทธปรัชญา

บทคัดย่อ

ความจริงของสรรพสิ่งในโลกที่เกิดขึ้นมาจะต้องตกอยู่ภายใต้กฎการเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป 
ไม่มี สิ่งใดล่วงพ้นกฎเกณ ฑ์ นี้ได้  โดยความหมายของคำดังกล่าวมีนัยตรงกับคำสอนทาง
พระพุทธศาสนาว่า “ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่มีตัวตน” เป็นหลักปรมัตถธรรมหรือปรมัตถสัจจะ  ตรงกับ
หลักธรรมที่ชื่อว่า  ไตรลักษณ์  หมายถึงลักษณะแห่งสังขารธรรมทั้งปวง หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า 
สามัญลักษณะ คือลักษณะที่เสมอกันแห่งสังขารทั้งปวง เพราะเป็นลักษณะทั่วไปแก่สิ่งทั้งปวง 
กล่าวคือสังขารทั้งหลาย ได้แก่ อนิจจตา ความไม่เที่ยง ความไม่คงที่ ความไม่ยั่งยืน เป็นภาวะที่เกิดขึ้น
แล้วเสื่อมและสลายไป ทุกขตา ความเป็นทุกข์ เป็นภาวะที่ถูกบีบคั้นด้วยการเกิดขึ้นและสลายตัว เป็น
ภาวะที่กดดัน ฝืนและขัดแย้งอยู่ในตัว ไม่คงทนอยู่ในสภาพเดิม เป็นภาวะที่ไม่สมบูรณ์มีความบกพร่อง
อยู่ในตัว ไม่ให้ความสมอยากหรือความพึงพอใจเต็มที่แก่ผู้อยากด้วยตัณหาก่อให้เกิดทุกข์แก่ผู้ที่อยาก
เข้าไปยึดถือด้วยตัณหาอุปาทาน  อนัตตตา ความไม่ใช่ตัวตน เป็นภาวะที่ไม่มีตัวตนที่แท้จริงของมัน
เอง ธรรมะทั้งสามประการนี้จึงเป็นหลักการแห่งความจริงอย่างเสมอภาคในสรรพสิ่ง