การศึกษาความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการบริหารการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา : วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ๑. เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ๒. เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ๓. เพื่อหาแนวทางพัฒนาการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก

กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนที่มาท่องเที่ยววัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก จำนวน ๓๘๒ คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า ๕ ระดับ ได้ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ ๐.๙๖ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย (X) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) t-test และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว One-Way ANOVA

ผลการวิจัยพบว่า ระดับความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการพัฒนาศาสนสถาน รองลงมา คือ ด้านการพัฒนาศาสนบุคคลและบุคลากรในวัด และด้านการพัฒนาสิ่งแวดล้อม ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยลำดับสุดท้าย ได้แก่ ด้านการพัฒนากิจกรรมภายในวัด

การศึกษาเปรียบเทียบปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ทั้ง ๔ ด้าน จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ ที่แตกต่างกันส่งผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ทั้ง ๔ ด้าน มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ๐.๐๕ และอาชีพที่แตกต่างกันส่งผลต่อการบริหารจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษา: วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการพัฒนาศาสนสถาน ด้านการพัฒนาศาสนบุคคลและบุคลากรภายในวัด ด้านการพัฒนากิจกรรมภายในวัด และด้านการพัฒนาสิ่งแวดล้อม ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ๐.๐๕