ประชาธรรม : กระบวนการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนไทย
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการนำเสนอมุมมองเกี่ยวกับการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของ
ประชาชนไทยภายใต้คำว่า ประชาธรรม ที่มีความหมายถึงการ ที่ประชาชนมีธรรมเป็นอำนาจหลักที่
ยึดถือ เห็นได้ชัดว่าการมีส่วนร่วมทางการเมืองมีความสำคัญกับชีวิตประจำวันไม่ว่าจะทางตรงหรือ
ทางอ้อม เป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนสังคมตามหลักประชาธิปไตย เนื่องจากการมีส่วนร่วมทางการ
เมืองเป็นการสร้างโอกาสให้ประชาชนเข้ามามีบทบาทในการตัดสินใจและร่วมกันจัดสรรทรัพยากรของ
ชุมชนและของชาติ ซึ่งกระบวนการจะต้องตอบโจทย์ในการเข้าถึง เข้าใจ และเข้าร่วมกิจกรรมทางการ
เมือง ทั้งที่เป็นการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ เพื่อแสดงถึงสิทธิโดยชอบ
ธรรมของประชาชนตามหลักประชาธิปไตย ซึ่งได้นำหลักการมีส่วนร่วมมาวิเคราะห์ร่วมกับหลักสุจริต 3
ที่จะช่วยให้เกิดความร่วมมือให้เกิดในทุกระดับ จากการวิเคราะห์พบว่าขั้นตอนสำคัญในการส่งเสริมการ
มีส่วนร่วมทางการเมืองให้เกิดกับประชาชนไทยประกอบด้วย เข้าใจคือจะต้องมีความรู้เป็นพื้นฐานตาม
สิทธิของตนและสื่อสารให้ผู้อื่นได้อย่างชัดเจน เข้าถึงคือการได้รับโอกาสในการมีส่วนในกิจกรรมทาง
การเมืองในหลากหลายช่องทาง เข้าร่วมคือการเสียสละทั้งเวลาและประโยชน์ส่วนตนเพื่อสร้าง
ประโยชน์ให้กับส่วนรวม และเข้าตรวจสอบคือการเป็นส่วนหนึ่งในการถ่วงดุลอำนาจผ่านการตรวจสอบ
การดำเนินงานภาครัฐ ซึ่งทั้ง 4 ประเด็นนี้เป็นขั้นตอนสำคัญที่จะทำให้เกิดการมีส่วนร่วมทางการเมืองใน
ทุกระดับตั้งแต่การเลือกผู้แทนจนไปสู่การถอดถอนผู้แทนนั่นเอง
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
ปัญญา อุดชาชน. (2553) “การได้มาของผู้ดำรงตำแหน่งของศาลรัฐธรรมนูญ คณะกรรมการการ
เลือกตั้งและคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ”. วารสารศาล
ยุติธรรมปริทัศน์. ปีที่ 4 ฉบับที่ 3 (กุมภาพันธ์ – มีนาคม) : 90.
ธโสธร ตู้ทองคำ. (2551) “ปฏิสัมพันธ์ทางการเมือง หน่วยที่ 13”. เอกสารประกอบการสอนชุดวิชา
เศรษฐศาสตร์การเมืองและการปกครองสำหรับผู้นำชุมชน. (กรุงเทพมหหานคร :
สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุจิต บุญบงการ. (2548). “กระบวนการทางการเมือง หน่วยที่ 6”. เอกสารการสอนชุดวิชาหลัก
พื้นฐานทางรัฐศาสตร์. (กรุงเทพมหานคร : หจก.อรุณการพิมพ์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. รัฐศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : บริษัท มายด์ พับลิชชิ่ง จำกัด. 2552.
อภิญญา ฉัตรช่อฟ้า. (2563) การเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. วารสารมหาจุฬา
นาครทรรศน์. ปีที่ 7 ฉบับที่ 7 (เดือนกรกฎาคม) : 8.
พระเทพญาณมงคล วิ. (2557) “ปาฐกถาธรรม ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ที่ใดรู้รักสามัคคี ที่นั่นย่อมมีสันติ
สุข”. วารสารพุทธจักร. ปีที่ 68 ฉบับที่ 1 (มกราคม – มีนาคม: 13 - 15.