ศึกษาวิเคราะห์บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ)
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1. ศึกษาบทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์
ของพระสงฆ์ พบว่า การศึกษาสงเคราะห์ของพระสงฆ์ คือ การจัดการศึกษาเพื่อช่วยเหลือ เกื้อกูล
การศึกษา สถาบันการศึกษา หรือบุคคลผู้กำลังศึกษาเล่าเรียน เป็นการสงเคราะห์พระภิกษุ สามเณร
ประชาชนให้ได้รับการศึกษาในระดับต่าง ๆ โดยอาศัยเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดเป็นโรงเรียน หรือ วัด
พระสงฆ์ และคณะสงฆ์ให้การสนับสนุนแก่สังคม 4 ประเภท คือ โรงเรียนการกุศลของวัดใน
พระพุทธศาสนา ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด โรงเรียนพระ
ปริยัติธรรม แผนกธรรม/ แผนกสามัญศึกษา และมหาวิทยาลัยสงฆ์ 2. ศึกษาบทบาทด้านการศึกษา
สงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) พบว่า พระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) มี
บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ในการดำเนินงานที่ปรากฏเป็นที่ประจักษ์ให้เห็นสรุปเป็นประเด็น
สำคัญ 5 ด้าน คือ 1) ด้านการเพิ่มทุนและมอบทุนการศึกษา 2) ด้านการก่อสร้างอาคารเรียนและ
อาคารหอพัก 3) ด้านการสร้างศาสนทายาท 4) ด้านการส่งเสริมกิจกรรมและการ และ 5) ด้าน
กิจกรรมสาธารณะกุศล 3. วิเคราะห์บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จ ารัส
ทตฺตสิริ) พบว่า ปรากฏให้เห็นถึงพุทธรรมที่นำหลักการของ สังคหวัตถุ 4 และ พรหมวิหาร 4 มา
ขับเคลื่อนงานด้านการศึกษาสงเคราะห์ เพื่อสร้างรูปแบบการทำงานสาธารณะกุศลตามแนวทางพระพุทธศาสนา ที่เป็นบทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ พระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) เจ้าคณะ
จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กองการศึกษาสงเคราะห์ . (2541). ระเบียบการรับเด็กเข้าเรียนโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ .
กรุงเทพมหานคร: กรมสามัญศึกษา.
บุญศรี พานะจิตต์. (2545). ความส าเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริก
หวานกราฟฟิก จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จรูญการ
พิมพ์.
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จรูญการ
พิมพ์.
พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2540). คู่มือพระสังฆาธิการ ว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และ
การพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พุทธทาสภิกขุ. (2547). พุทธศาสนากับความสำเร็จของสังคม. กรุงเทพหมานคร: สุขภาพใจ.
มาณพ พลไพรินทร์. (2541). คู่มือการบริหารกิจการคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: หจก.ชุติมาการ
พิมพ์,
พระมหาปริญณภัสทร์ รุจิธมฺโม (ทองมา) และปฐมพงศ์ ศุภเลิศ. (2559). พระสงฆ์กับการจัดการศึกษา
สงเคราะห์. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม-สิงหาคม 2559.
พระครูพิฑูรนคราภิรักษ์ (อนุชาติ นรินฺโท) และพระมหาสุเมฆ สมาหิโต.(2564). ทักษะการบริหาร
กิจการคณะสงฆ์. วารสารวิจัยวิชาการ, ปีที่ 4 ฉบับที่ 2 เมษายน-มิถุนายน 2564.
พระครูปริยัติ กิตติธำรง (ทองขาว กิตติธโร). ผศ.ดร.. (2553). “บทบาทพุทธศาสตรบัณฑิตสังคมพึง
ประสงค์”. พุทธจักร. ปีที่ 64 ฉบับที่ 5 พฤษภาคม 2553.
พระครูวินัยธรจักรี ศรีจารุเมธีญาณ และสัญญา เคณาภูมิและวิทยา เจริญศิริ. (2559). บทบาท
พระสงฆ์ไทยในสังคมยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, ปีที่ 4 ฉบับที่ 1,
2559.
ประทุม อังกูรโรหิต. “สถาบันทางพระพุทธศาสนากับงานสังคมสงเคราะห์”. (2550). รายงานการ
วิจัย. ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไอศูรย์ อินทร์เพชร. (2553). “บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม : ศึกษาเฉพาะกรณีพระเทพ
สาครมุนี (แก้ว สุวณฺณโชโต)”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย:
มหาวิทยาลัยลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.