รูปแบบการจัดกิจกรรมเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุในจังหวัดสุรินทร์

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

กิตติคุณ ด้วงสงค์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยการศึกษาเรื่อง “รูปแบบการจัดกิจกรรมเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุในจังหวัด สุรินทร์”ซึ่งจะเห็นได้ว่าผู้สูงอายุต้องเผชิญกับปัญหาทั้งทางร่างกาย และจิตใจ ดังนั้นจึงจำเป็นต้อง แสวงหาแนวทางรูปแบบจัดกิจกรรมในการเสริมสร้างสุขภาวะในผู้สูงอายุให้ครอบคลุมในทุก ๆ ด้านทั้ง ด้านสุขภาพร่างกาย จิตใจ สังคมและเศรษฐกิจ เพื่อให้ผู้สูงอายุ มีสุขภาวะที่ดีสามารถพึ่งตนเองและอยู่ ในสังคมได้โดยไม่เป็นภาระกับบุคคลอื่นและสามารถดำรงชีวิตด้วยตนเองได้อย่างมีคุณค่าแม้ว่าจะอยู่ใน วัยสุดท้ายของช่วงชีวิตก็ตาม สังคมไทย จึงควรมีการสนับสนุนให้ผู้สูงอายุกลุ่มนี้เป็นผู้นำในการดูแล สุขภาพของตนเองอย่างมีแบบอย่างเป็นมาตรฐานการมีสุขภาพดีทั้งทางร่างกายและจิตใจและสร้าง แกนนำชมรมผู้สูงอายุให้มีความเข้มแข็งในการดูแลสุขภาพของตนเองและเพื่อนสมาชิก สร้างผู้สูงอายุที่ เป็นแบบอย่างมีอายุยืนยาวไม่เป็นภาระต่อครอบครัว ชุมชน รู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า ใช้เวลาว่างให้เป็น ประโยชน์( บริบูรณ์ พรพิบูลย์. 2535) จากข้อมูลจะสะท้อนให้เห็นว่าควรส่งเสริมผู้สูงอายุอย่างคลอบ คุมในทุกมิติ หรือที่เรียกว่า สุขภาวะ โดยผลการวิจัยจำเป็นต้องส่งเสริมสุขภาวะทั้ง 3 ด้าน คือได้ รูปแบบการจัดกิจกรรมเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุ 3 รูปแบบ 1) ด้านสุขภาพ 2) ด้านสังคม 3) ด้านเศรษฐกิจ รวมถึงการพัฒนาการจัดกิจกรรมเสริมสร้างสุขภาวะเชิงพุทธของผู้สูงอายุ สุขภาวะทาง กายและสุขภาวะทางจิตซึ่งเป็นสุขภาพที่ทำความเข้าใจได้ง่ายเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตเห็นได้ ตลอดเวลา ส่วนสุขภาวะทางสังคมเป็นการแสดงออกร่วมกันของบุคคลสังคม ซึ่งต้องทำความเข้าใจ และยอมรับรวมกันของทั้งสังคมและสุขภาวะทางปัญญา (จิตวิญญาณ) โดยการจัดกิจกรรมเสริมสร้าง สุขภาวะเชิงพุทธซึ่งหมายถึงมิติทางคุณค่าที่สูงสุดเหนือไปจากโลกหรือภาพภูมิทางวัตถุ การมีศรัทธา และมีการเข้าถึงคุณค่าที่สูงส่ง ทำให้เกิดความสุขอันประณีตลึกล้ำ เป็นสุขภาพที่ทำความเข้าใจได้ยาก และเป็นขั้นสูงสุดของสุขภาพองค์รวม

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ. (2545). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติตับับที่ 2 (พ.ศ. 2545-2546). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

ทวีสิทธิ์ และ สร้อย บุณยมานนท์ (บรรณาธิการ). (2553). ประชากรและสังคม. คุณค่าผู้สูงอายุในสายตาสังคมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 1). นครปฐม: สำนักพิมพ์ประชากรและสังคม.

บรรลุ ศิริพานิช และคณะ. (2531). พฤติกรรมและการดำเนินชีวิตของผู้สูงอายุที่มีอายุยืนและแข็งแรง (รายงานวิจัย). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงสาธารณสุข.บุษยา สังขชาติ, วรวรรณ จันทวีเมือง และ สุรีย์พร ชูแสง. (ม.ป.ป.). พฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพในผู้สูงอายุ ชมรมผู้สูงอายุเทศบาลนครสงขลา. สงขลา: วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี.

ปนัดดา พาลี. (2552). กระบวนการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุอย่างมีส่วนร่วมในชุมชนบ้านโนนคูณและบ้านโนนคำ ตำบลโนนค้อ อำเภอโนนคูณ จังหวัดศรีสะเกษ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.

ประยุทธ พานิชนอก. (2551). กระบวนการมีส่วนร่วมขององค์กรชุมชนในการเสริมสร้างคุณค่าภูมิปัญญาผู้สูงอายุ ชุมชนเทศบาลตำบลบ้านกรวดปัญญาวัฒน์ อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.ประเวศ วะสี. (ม.ป.ป.). บนเส้นทางใหม่การส่งเสริมสุขภาพอภิวัฒน์ชีวิตและสังคม. กรุงเทพมหานคร: หมอชาวบ้าน.

ฝน แสงสิงแก้ว. (2526). ข้อคิดบางประการในเรื่องสุขภาพจิตผู้สูงอายุ. กรุงเทพมหานคร: บ้านบางแค.พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (ม.ป.ป.). สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.

เพื่อนแก้ว ทองอำไพ. (2554). การวิเคราะห์สารสนเทศงานวิจัย ด้านผู้สูงอายุ. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.

ศศิพัฒน์ ยอดเพชร. (2554). บูรณาการระบบดูแลระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุไทย (รายงานฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เจเจพริ้นท์.

สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). การคาดประมาณประชากรของประเทศไทย พ.ศ. 2543-2573. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2550). สรุปผลที่สำคัญการสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ.. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

__________. (2551). รายงานการสำรวจประชากรสูงอายุประเทศไทย 2550. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.สุชาดา ทวีสิทธิ์ (บรรณาธิการ). (ม.ป.ป.). การเปลี่ยนกระบวนทัศน์เพื่อการวิจัยผู้สูงอายุ. ใน สุชาดา.