หลักพุทธธรรมกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ณปภัช พัชรกรโชติ

บทคัดย่อ

การปกครองท้องถิ่นถือเป็นรากฐานของการปกครองระบอบประชาธิปไตยเพราะเป็นสถาบันฝึกสอน
การเมืองการปกครองให้แก่ประชาชน ทำให้เกิดความคุ้นเคยในการใช้สิทธิและหน้าที่พลเมือง อันจะนำมาสู่ความ
ศรัทธาเลื่อมใสในระบอบประชาธิปไตย การปกครองท้องถิ่นเป็นการแบ่งเบาภาระของรัฐบาล การปกครองท้องถิ่น
จะทำให้ประชาชนรู้จักการปกครองตนเอง เพราะเปิดโอกาสให้ประชาชนได้เข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมือง ซึ่งจะทำ
ให้ประชาชนเกิดสำนึกในความสำคัญ ของตนเองต่อท้องถิ่น ประชาชนจะมีส่วนรับรู้ถึงอุปสรรค ปัญหา และช่วยกัน
แก้ไขปัญหาของท้องถิ่นของตน การปกครองท้องถิ่นสามารถตอบสนองความต้องการของท้องถิ่นตรงเป้าหมาย และ
มีประสิทธิภาพ การปกครองท้องถิ่นจะเป็นแหล่งสร้างผู้นำทางการเมืองการบริหารของประเทศในอนาคต การ
ปกครองท้องถิ่นสอดคล้องกับแนวคิดในการพัฒนาชนบทแบบพึ่งตนเอง ใช่ว่าจะมีเพียงการเลือกตั้งเท่านั้นที่
ประชาชนได้มีโอกาสในสิทธิ หน้าที่ของพลเมืองที่ดี แต่ยังมีองค์ความรู้มากมายตามแนวคิดที่มีการปกครองใน
รูปแบบประชาธิปไตย ที่บางครั้งประชาชนยังขาดความรู้ ความเข้าใจที่ถูกต้อง รวมทั้งสิทธิ เสรีภาพและความเสมอ
ภาคในกระบวนการทางการปกครองต่าง ๆ ที่ฝ่ายการเมืองจะต้องส่งเสริมให้ประชาชนได้เข้ามีส่วนร่วมในการพัฒนา
ประเทศโดยเฉพาะร่วมกันคิด ร่วมกันติดสินใจ ร่วมกันสร้างประโยชน์ ร่วมกันแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นรวมทั้ง ร่วมกัน
เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายที่พรรคการเมืองกำหนดขึ้น และการมีส่วนร่วมในด้านอื่น ๆ ซึ่งทัศนะทางพระพุทธศาสนา
กล่าวไว้หลายประการ จะเน้นเรื่องความซื่อสัตย์สุจริตเป็นสำคัญเพราะปัญหาคอร์รัปชั่นเกิดเพราะความไม่ซื่อสัตย์
นั่นเอง แนวคิดพระพุทธศาสนากล่าวไว้ในอัคคัญญสูตร ได้เน้นย้ำอย่างมากในการที่ผู้บริหารกิจการบ้านเมือง
ข้าราชการ หรือกระทั่งผู้ปกครองทั้งหลายจะต้องให้ความสำคัญ ได้ระบุว่า บุคคลจะต้องเป็นผู้ประพฤติกายสุจริต วจี
สุจริต และมโนสุจริต รวมทั้งพยายามชี้แนะแนวทางให้บุคคลอื่นๆประพฤติสุจริตตามความชอบด้วย บุคคลนั้น ย่อม
ได้รับความสุข แต่ถ้าประพฤติกายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริต เขาจะได้รับความทุกข์ต่างๆ

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการด าเนินนโยบายของรัฐบาลด้านการบริการจัดหางาน.

กรุงเทพฯ : กองแผนงานและสารสนเทศ กรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงาน, 2550.

เจมส์ แอล. เครย์ตัน. คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน การตัดสินใจที่ดีกว่าโดยให้ชุมชนมีส่วนร่วม. แปลโดย ศ.นพ.

วันชัย วัฒนศัพท์, ดร.ถวิลวดี บุรีกุล, ผศ.ดร.เมธิศา พงษ์ศักดิ์ศรี. ขอนแก่น : โรงพิมพ์ศิริภัณฑ์ ออฟเซ็ท,

2551

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และถวิลวดี บุรีกุล. ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม (Participatory Democracy). กรุงเทพฯ :

สถาบันพระปกเกล้า, 2548. หน้า 15

คะนึงนิจ ศรีบัวเอี่ยม และคณะ. แนวทางการเสริมสร้างประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมตามรัฐธรรมนูญแห่ง

ราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 : ปัญหา อุปสรรค และทางออก. กรุงเทพฯ : ธรรมดาเพลส, 2545.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และคณะ. รายงานการศึกษา เรื่อง การมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการนโยบาย

สาธารณะ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : บริษัท เอ.พี.กราฟฟิค ดีไซน์และการพิมพ์ จำกัด, 2554. หน้า 18

Myon Weiner, อ้างใน นรนิติ เศรษฐบุตร, แนวคิดการมีส่วนร่วมทางการเมือง, (เอกสารประกอบการประชุม

สัมมนาเพื่อรับฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองท้องถิ่น, มปป

Mc Closky, H., Political Participation, International Encyclopedia of the Social Science, Vol 12, New

York: McMillan and Free Press, 1968), p. 252.

อำพร สุคนรัตนสุข, การมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในจังหวัดขอนแก่น,

วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, (บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ๒๕๔๔), หน้า ๖.

Huntington, S. P. and G. Dominguez, “Political Development”, In Fred, G. and W. N.Polsby (EDS.)

Handbook Political Science: Non Government Politic. R, (Massachusette: Addison Wesley,

1975.

วรรณธรรม กาญจนสุวรรณ, วัฒนธรรมทางการเมือง, เอกสารการสอนชุดวิชาสถาบันและกระบวนการทางการเมือง

หน่วยที่ ๖,(นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๔๗), หน้า ๔๒๐.

สิทธิพันธ์ พุทธหุน, ทางเลือกของมวลประชา, (กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ๒๕๔๗),

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด, สังคมวิทยาการเมือง, (ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานา, ๒๕๓๗), หน้า ๓๙.