ศึกษาวิธีรักษาโรคที่ปรากฏในพระพุทธศาสนา
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคำสอนเรื่องโรคในพระพุทธศาสนา 2) ศึกษาคำสอน เรื่องการรักษาโรคในพระพุทธศาสนา และ 3) ประยุกต์คำสอนเรื่องการรักษาโรคในพระพุทธศาสนาสำหรับใช้ ในชีวิตประจำวัน
ผลการศึกษาพบว่า โรคในพระพุทธศาสนามี 2 ประเภท คือ โรคทางกายและโรคทางใจ โรคทางกาย มีสมุฏฐานการเกิดโรคมาจาก ธาตุ อุตุ อายุ สัตว์ วิธี อาหาร จิต และกรรม รวมทั้งความร้อน ความหิวกระหาย การไม่ รู้จักประมาณในการบริโภค และการถูกทำร้าย ส่วนสาเหตุของการเกิดโรคทางใจ คือ ความโลภ ความโกรธและความ หลง ในพระไตรปิฎกกล่าวถึงวิธีการรักษาโรคทางกายไว้ 5 กลุ่มตามลักษณะของโรค ส่วนการรักษาโรคทางใจใช้หลัก ความพอเพียง พรหมวิหาร และการพัฒนาจิต การประยุกต์แนวทางการรักษาโรคที่ปรากฏในพระไตรปิฎกในชีวิตประจำวัน สามารถประยุกต์ได้ 4 แนวทาง คือ 1) การประยุกต์หลักนิยาม 5 2) การประยุกต์ใช้หลักโภช เนมัตตัญญุตา 3) การประยุกต์ใช้หลักบริหารกาย และ 4) การประยุกต์หลักการทำให้เกิดความเหมาะสมในสัปปายะ ทั้ง 7
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กองวิชาการ มหาวิทยาลัยธรรมกาย แคลิฟอร์เนีย. (2551). สรรพศาสตร์ในพระไตรปิฎก.มหาวิทยาลัยธรรมกาย แคลิฟอร์เนีย.
พระธรรมโกศาจารย์. (2542). วิปัสสนาในอิริยาบถเดิน. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2547). การแพทย์ยุคใหม่ในพุทธทัศน์. กรุงเทพมหานคร: บริษัทธรรมสารจำกัด.
พระมหาปองปรีดา ปริปุญฺโญ. (2545). “การป้องกันและการรักษาโรคตามหลักพระพุทธศาสนา”. (วิทยานิพนธ์พุทธ ศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาภาณุวิชญ์ ปญฺญาปโชโต (บุญคอย). (2555). “พุทธวิธีการบำบัดรักษาโรคทางใจ”. (วิทยานิพนธ์พุทธ ศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อุทัยวรรณ เลาประเสริฐสุข. (2546). “การศึกษาเชิงวิเคราะห์พุทธวิธีบรรเทาทุกข์ยามเจ็บป่วย”. (วิทยานิพนธ์พุทธ ศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,