การพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธของพระสงฆ์ อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อศึกษาการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธ เพื่อเปรียบเทียบการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 กับการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธ และเพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 ในการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธของพระสงฆ์อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ จากกลุ่มตัวอย่างการวิจัย จำนวน 153 รูป การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 10 รูป ผลการวิจัยพบว่า ระดับการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมเชิงพุทธของพระสงฆ์อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน อยู่ในระดับมากทุกด้าน ผลการเปรียบเทียบ พบว่า อายุ ระดับการศึกษาทางโลก มีความคิดเห็นไม่แตกต่างกัน ส่วนปัจจัยด้านตำแหน่งภายในวัด จำนวนพรรษาและระดับการศึกษาทางธรรม มีความคิดเห็นแตกต่างกัน ค่าความสัมพันธ์ พบว่า ตัวแปรแต่ละด้านมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เชิงบวก

ผลการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่า ควรให้ความรู้เกี่ยวกับการดูแลสุขภาวะของพระสงฆ์อย่างเหมาะสม เช่น การออกกำลังกายอย่างถูกวิธี เลือกฉันอาหารที่ดีมีประโยชน์ต่อร่างกาย จัดสภาพแวดล้อมภายในวัดให้มีสภาพแวดล้อมที่บริสุทธิ์ เป็นเขตปลอดอบายมุขทั้งปวง มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เสียสละ เพื่อประโยชน์ของส่วนรวม และขวนขวายหาความรู้ เพื่อนำมาแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน